tag:blogger.com,1999:blog-84117740198182102772011-09-22T16:55:19.919-07:00(istories mias agrias pou prospathei na eksimerwthei)Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.comBlogger741100tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-59501097589321551722011-07-12T16:51:00.000-07:002011-07-12T16:55:42.196-07:00<div><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3PwdcSgBTak/ThzernddzjI/AAAAAAAAAOY/u5J2qZ1c82k/s1600/Favim.com-23732.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 219px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-3PwdcSgBTak/ThzernddzjI/AAAAAAAAAOY/u5J2qZ1c82k/s320/Favim.com-23732.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628618475214589490" /></a><br /><div><br /></div><div style="text-align: center;">Εμένα ντρέπεσαι; Εμένα που κάποτε μου γραφες ποιήματα;</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5950109758932155172?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-17512269016398889852011-06-18T13:27:00.000-07:002011-06-18T13:32:29.955-07:00<div><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Qz4fhW-3PQI/Tf0LQ1MpbcI/AAAAAAAAAOQ/J-aq8bI3gBI/s1600/Favim.com-8807.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 241px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Qz4fhW-3PQI/Tf0LQ1MpbcI/AAAAAAAAAOQ/J-aq8bI3gBI/s320/Favim.com-8807.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619660293814185410" /></a><br /><div><br /></div>- Μην πας…<br />- Θα πάω…<br />- Αφού δεν τον θες… Εσύ μόνη σου μου είπες πριν λίγο ότι δεν γουστάρεις και πολύ.<br />- Ναι, αλλά δεν μπορώ να περάσω τη νύχτα μόνη μου.<br />- Βγες με μια φίλη σου.<br />- Δεν έχω όρεξη να βγω.<br />- Τότε πες της να ρθει σπίτι σου.<br />- Δεν είναι το ίδιο.<br />- Είναι καλύτερο! Αφού δεν τον θες!<br />- Τον θέλω… λίγο. Τον έχω ανάγκη. Μόνο για σήμερα…<br />- Κάνε ό,τι νομίζεις…<br /><br />Ύστερα μου το κλεισε στα μούτρα. Μάλλον δεν με άντεχε πλεόν. Μάλλον είχε αρχίσει να καταλαβαίνει ότι είχα αναπτύξει κάποιες εξαρτήσεις και δεν το άντεχε. Νομίζω πως μ’ αγαπούσε. Και μάλλον μ’ αγαπούσε ειλικρινά.<br /><br />Σηκώθηκα να κάνω μπάνιο και να ετοιμαστώ. Ο τύπος δεν με είχε πάρει τηλέφωνο ακόμα. Αλλά εγώ τον είχα τόσο μεγάλη ανάγκη που δεν άντεχα να περιμένω άλλο. Θα ετοιμαζόμουν και θα περίμενα. Έτσι και αλλιώς – είτε ετοιμαζόμουν είτε όχι – θα περίμενα. Είμαι σίγουρη πως έχω περάσει τουλάχιστον το εν τρίτο της ζωής μου περιμένοντας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1751226901639888985?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-72536454985229931582011-05-29T18:03:00.000-07:002011-05-29T18:20:00.056-07:00<div><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-jImUtzQxc6E/TeLuocyUiUI/AAAAAAAAAOE/KYEwKkhXWKM/s1600/Favim.com-15936.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 213px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-jImUtzQxc6E/TeLuocyUiUI/AAAAAAAAAOE/KYEwKkhXWKM/s320/Favim.com-15936.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612310464346491202" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">Longhair to cover my long face</span></div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">Keep my head on straight</span></div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">Cover my eyes from the men I crave</span></div></span><div style="text-align: center;"><br /></div><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">Lead me not to temptation, cause I don't need anyone</span></div></span><div style="text-align: center;"><br /></div><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">I build my own world of tears</span></div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">I build my own look of tears</span></div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">Cause I need it, I need it all night long</span></div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">All night long</span></div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px; ">All night</span></div></span><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 12px; line-height: 15px;"><br /></span></span></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7253645498522993158?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-4738249955507342362011-05-29T17:31:00.000-07:002011-05-29T17:59:13.731-07:00<div><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-edxFz9QlBcw/TeLqIWUVnsI/AAAAAAAAAN0/b2H8ziaTefw/s1600/Favim.com-23649.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 239px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-edxFz9QlBcw/TeLqIWUVnsI/AAAAAAAAAN0/b2H8ziaTefw/s320/Favim.com-23649.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612305514807795394" /></a><div><br /></div><div><br /></div>Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν ό,τι κάνω, το κάνω από αντίδραση σε σένα ή από επιθυμία να σε ευχαριστήσω. Αν σε λαμβάνω υπόψη μου διαρκώς επειδή νομίζω ότι εσύ ενημερώνεσαι από κάποια μυστική δύναμη σε ό,τι με αφορά.<div><br /></div><div><div style="text-align: right;">Κάποιες φορές φοβάμαι ότι με έχεις κάνει αυτό που μισούσα: μια κακή απομίμησή σου. Γιατί ξέρεις, πολλές φορές αυτό το στυλάκι και τη στάση ζωής που απορρίπτουμε θα θέλαμε πολύ να τα μιμηθούμε... </div><div><br /></div><div style="text-align: left;">Και λέω κακή απομίμηση, γιατί ότι και να κάνω, δεν σε φτάνω... Δεν είμαι σε θέση να πληγώσω κάποιον τόσο καλά όσο εσύ. Γρατζουνάω, αλλά δεν σκοτώνω. Δαγκώνω, αλλά δεν πίνω το όλο το αίμα. Λυπάμαι πολύ εύκολα και ξεχνάω πολύ δύσκολα. Άσε που έχω κάποιες δυσκολίες με τις τακτικές...</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: right;">Κάποιες άλλες φορές πάλι, σταματάω να το πολυσκέφτομαι γιατί μάλλον μου κάνει κακό. Ο άνθρωπος που είμαι θα γινόταν αυτό που είναι έτσι και αλλιώς - με ή χωρίς εσένα, για σένα ή εναντίον σου...</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(204, 204, 204); font-family: 'Trebuchet MS', Trebuchet, Verdana, sans-serif; font-size: 13px; line-height: 20px; "><div>(Pic from: <a href="http://favim.com/image/50776/" style="color: rgb(153, 170, 221); text-decoration: none; ">http://favim.com</a>)</div><div><br /></div></span></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-473824995550734236?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-18711607138555283682011-05-29T16:54:00.001-07:002011-05-29T17:23:04.527-07:00<div><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UdDvUDdvEVE/TeLjPtHLLZI/AAAAAAAAANs/srSSbeaZieo/s1600/blonde-breast-girl-legs-light-naked-Favim.com-50776.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-UdDvUDdvEVE/TeLjPtHLLZI/AAAAAAAAANs/srSSbeaZieo/s320/blonde-breast-girl-legs-light-naked-Favim.com-50776.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5612297944604290450" /></a><br /><div style="text-align: center;"><br /></div><span class="Apple-style-span"><div>Πες "ναι"...</div></span><div><span class="Apple-style-span">Σε παρακαλώ, πες μου "ναι"...</span></div><div><span class="Apple-style-span">Δεν είναι μόνο που μου τη σπάει να μου λένε όχι, είναι που θέλω τόσο να σε δω...</span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span">Ναι, το ξέρω πως κάνω σαν κακομαθημένο και πως ίσως -σίγουρα- έχεις πιο σημαντικά πράγματα να κάνεις, αλλά έλα! Σε παρακαλώ! </span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><i>It was good what we did yesterday.</i></span></div><span class="Apple-style-span"><i>And I'd do it once again</i>.</span><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span">I bet you liked it too....</span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div>(Pic from: <a href="http://favim.com/image/50776/">http://favim.com/image/50776/</a>)</div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1871160713855528368?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-70692184618413649932011-05-27T07:36:00.000-07:002011-05-27T07:44:11.875-07:00<div><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KoC7GP5Tj_U/Td-4k8G_VBI/AAAAAAAAANU/2iBUwRJwA4E/s1600/l_a975a66ee494ffe2778d1675ed46f7fd.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 249px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-KoC7GP5Tj_U/Td-4k8G_VBI/AAAAAAAAANU/2iBUwRJwA4E/s320/l_a975a66ee494ffe2778d1675ed46f7fd.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611406605477172242" /></a><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span"><p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 24px; "><br /></span></p><p class="MsoNormal"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 24px; ">Είχα σχεδιάσει τα πάντα στην εντέλεια. Όμως όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον μας. Δύο μέρες πριν είχα ξυπνήσει με ενδείξεις συναχιού. Την επομένη (δηλαδή μία μέρα πριν τη μεγάλη μέρα), επιπεφυκίτιδα.</span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Φακούς επαφής μπορώ να φοράω;»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Όχι.»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Σίγουρα;»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Ναι.»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Ούτε για λίγο;»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Μόνο αν πρόκειται για μερικές ώρες…»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">(Ναι, καλά!)</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Όλα θα ήταν τέλεια. Και το συνάχι και την επιπεφυκίτιδα θα τα έκρυβα – κάπως.<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><span style="mso-spacerun:yes"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Θυμάμαι που περπατούσα στο Κολωνάκι με κατεύθυνση προς Σύνταγμα και ένα κοριτσάκι είπε στην μαμά του:</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Μαμά, κοίτα τι όμορφή που είναι αυτή η κοπέλα!»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Ένοιωσα όμορφα. Ποτέ δεν είχα αυτοπεποίθηση, και φοβόμουν πως εκείνος με κορόιδευε όταν μου έκανε κομπλιμέντα. Αλλά το κοριτσάκι δεν μπορεί να έλεγε ψέματα – από μικρό και από τρελό, ξέρεις…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Έφτασα στο Σύνταγμα. Δεν μπορούσα να τον δω μέσα στο πλήθος. Τον πήρα τηλέφωνο. Ήταν εκεί. Με έβλεπε. Ήρθε. Μου είχε κοπεί η ανάσα. Ένιωθα λίγη, πολύ λίγη… Γαμώτο… Τι μάτια είναι αυτά;</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Καθώς κατεβαίναμε την Ερμού ένιωθα σαν μικρό παιδί που του πήραν δώρο το παιχνίδι που τόσο καιρό περίμενε.</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Είπαμε διάφορα. </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Πριν φύγει φιληθήκαμε σταυρωτά.</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Να πάμε για μια μπύρα το βράδυ;»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Να πάμε.»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Και πήγαμε.</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Και ήταν η καλύτερη μπύρα που είχα πιεί ποτέ. Η πιο νόστιμη… <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">Heineken</span><span lang="EN-US"> </span>ήταν. Δεν ξέρω γιατί ήταν τόσο καλή….</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Χρειάστηκα τέσσερεις για να πάρω θάρρος. Θυμάμαι πως ξαφνικά τον φίλησα στο μάγουλο.</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Θες άλλη μία;», με ρώτησε.</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Εσένα θέλω.»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Έμενε σε ένα ξενοδοχείο στην Ομόνοια. Αρχίσαμε να περπατάμε προς τα εκεί. Παραπατούσα. Γελούσα. Ένιωθα όλο το σύμπαν να μην θέλει να πάω μαζί του, αλλά εγώ να ξεπερνάω αυτή την δύναμη, να γελάω και να της λέω:</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Κοίτα! Κοίτα με τι κάνω! Είναι δικός μου… Τον κέρδισα… Δεν θες να τον ακολουθήσω ε; Και τι με νοιάζει; Εγώ θα πάω!»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Μπήκαμε μέσα. Στο ασανσέρ άρχισε να με φιλάει. </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">(Είσαι δικός μου... και δεν θα αφήσω Κανέναν να μπει ανάμεσά μας.)</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Στον διάδρομο άρχισε να μου λέει διάφορα για το ξενοδοχείο.</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">(Σκάσε, γαμώτο… Σκάσε και άνοιξε την πόρτα.)</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Άρχισα να ξετυλίγω ευλαβικά το δώρο μου. Ήταν το πιο τέλειο δώρο που μου είχαν κάνει ποτέ. </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Tο πιο απαλό δέρμα που είχα αγγίξει ποτέ..</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Τα πιο όμορφα μάτια μου με είχαν κοιτάξει…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Το πιο γλυκό στόμα…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Τα πιο άγρια χέρια…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Μου έλεγε ό,τι ακριβώς ήθελα να ακούσω…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Στον ρυθμό ακριβώς που ήθελα να νιώσω…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Ήταν δικός μου. Εκείνες τις στιγμές ήταν δικός μου. Ποτέ δεν θα γινόταν δικός μου, αλλά εκείνες τις στιγμές ήταν. </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><span style="mso-spacerun:yes"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">I don’t care if you want me, I’m yours right now…</span><o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Ύστερα αρχίσαμε να λέμε διάφορα…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Μετά ξανά..</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Μετά εκείνη η αίσθηση της απομάκρυνσης.</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Να κάνω ένα τσιγάρο…»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Μετά τα μάτια του να με χαϊδεύουν…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Μετά πάλι…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Ύστερα έπρεπε να φύγω…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Θα σε δω αύριο ξανά, εντάξει;»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Ναι.»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Και τον είδα… Απλά και μόνο για να καταλάβω πόσο πολύ τον θέλω. </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Μου έδιναν ένα δώρο, να το ανοίξω, να το χαρώ για μερικές ώρες, και μετά να το επιστρέψω… </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Τέσσερεις η ώρα έπρεπε να είμαι στο αεροδρόμιο, και ήταν ήδη έντεκα. Γαμώτο… </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Ήθελα να κλάψω αλλά ντρεπόμουν. Δεν ήθελα να δει πόσο αδύναμη και μικρή ένιωθα. </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Κουλουριάστηκα δίπλα του στο κρεβάτι. </p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Σε λίγες ώρες θα ήμασταν σε άλλες χώρες…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Γαμώτο…</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Είσαι τέλειος»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">«Σςςς…»</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; ">Φτάνει να μου χαρίσεις δύο φιλιά….</p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><br /><span style="mso-spacerun:yes"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: 24px; "><o:p> </o:p></p></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7069218461841364993?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-52633475734090104992011-05-24T18:02:00.000-07:002011-05-24T18:36:28.770-07:00<div><br /></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-uxy6QB6tzGU/Tdxc-83bYGI/AAAAAAAAANM/1ZGAvZBtaoE/s1600/gammy.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 208px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-uxy6QB6tzGU/Tdxc-83bYGI/AAAAAAAAANM/1ZGAvZBtaoE/s320/gammy.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610461472357048418" /></a><br /><div><br /></div><div>Μια κατάρα...</div><div>Ένα μικρό μυστικό...<br /><div>Μία σπασμένη πόρτα...</div><div>Μία εκπρόθεσμη εργασία...</div><div>Ένα αγόρι που δεν μου μιλά...</div><div>Ένα ταξίδι χωρίς ουσιαστικό λόγο...</div></div><div>Ένα αγόρι που δεν μπορεί να μεγαλώσει...</div><div>Ένα αγόρι που ζητά συγνώμη αλλά συνεχίζει...</div><div>Ένα κορίτσι που ρχεται στον ύπνο μου και με ξυπνά...</div><div><br /></div><div>Δύο μπλε μάτια που δεν βγαίνουν από το μυαλό μου...</div><div><div>Δύο τραγούδια σταλμένα από εκείνη, στο ριπίτ...</div></div><div>Δύο φωτογραφίες με εμένα &amp; διπλά εκείνον...</div><div>Δύο παιχνίδια που δεν τα παίξαμε ποτέ..</div><div>Δύο βιβλία που δεν διάβασα ακόμα...</div><div><br /></div><div>Τρία μηνύματα στο κινητό...</div><div>Τρία λάθη στη σειρά...</div><div>τρεις φορές το ίδιο...</div><div>Τρίτωσε...</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5263347573409010499?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-36765751014599379062011-05-24T17:40:00.000-07:002011-05-24T18:01:52.692-07:00<div><br /></div><div><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-xz80rXJu1EM/TdxUkhvB-VI/AAAAAAAAANE/qS_3SOOZGqc/s1600/pictures-of-cheaters17.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 247px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-xz80rXJu1EM/TdxUkhvB-VI/AAAAAAAAANE/qS_3SOOZGqc/s320/pictures-of-cheaters17.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5610452222304450898" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Verdana; font-size: 13px; "><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" >Sometimes I feel so happy,</span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" >Sometimes I feel so sad.</span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" >Sometimes I feel so happy,</span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" >But mostly you just make me mad.</span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" >Baby, you just make me mad.</span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" >Linger on, your pale blue eyes.</span></div><div style="text-align: center; "><span class="Apple-style-span" >Linger on, your pale blue eyes.</span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Thought of you as my mountain top,</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Thought of you as my peak.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Thought of you as everything,</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">I've had but couldn't keep.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">I've had but couldn't keep.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes.</div></span></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">If I could make the world as pure and strange as what I see,</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">I'd put you in the mirror,</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">I put in front of me.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">I put in front of me.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes.</div></span></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Skip a life completely.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Stuff it in a cup.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">She said, Money is like us in time,</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">It lies, but can't stand up.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Down for you is up.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes.</div></span></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" ><br /></span></div><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">It was good what we did yesterday.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">And I'd do it once again.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">The fact that you are married,</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Only proves, you're my best friend.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">But it's truly, truly a sin.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes.</div></span><span class="Apple-style-span"><div style="text-align: center;">Linger on, your pale blue eyes. </div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3676575101459937906?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-84885467957500366932011-05-15T18:56:00.000-07:002011-05-15T19:01:43.704-07:00<div style="text-align: center;"><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/v0RXvPM_PnY?rel=0" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana, helvetica, sans-serif; line-height: 20px; "><i><span class="Apple-style-span" >...they said you were hot stuff</span></i></span></div><div style="text-align: center;"><i><span class="Apple-style-span" ><span class="Apple-style-span" style="font-family: verdana, helvetica, sans-serif; line-height: 20px; ">and that's what baby's been reduced to</span>...</span></i></div></div><div style="text-align: center;"><i><br /></i></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-8488546795750036693?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-82741983459978850972011-05-04T18:44:00.000-07:002011-05-04T18:57:59.141-07:00<a href="http://staff.utia.cas.cz/jaja/corfu/c_prad.gif" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 431px; height: 632px;" src="http://staff.utia.cas.cz/jaja/corfu/c_prad.gif" border="0" alt="" /></a><div style="text-align: left;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-size: 10px; line-height: 20px; font-family: verdana, helvetica, sans-serif; ">That sidewalk is a river that I fished dry<br />Oh that sidewalk is a river that I fished dry<br />And now it's my heavy hand filling the brim<br />And it hauled me out of their realm<br /><br />But my coat of arms burns stronger still<br />But my coat of arms burns stronger still<br /><br />And foreign tongue ties me here<br />Foreign tongue ties me here<br /><br />So hang my slips out with the words between the lines<br />Oh hang my slips out with the words between the lines<br />And bow my head to their ears<br />Bow my head to those years<br /><br />I'll never tip-toe across my home ever again<br />I'll never tip-toe across my home ever again<br />Ever again<br />Ever again<br /><br />And foreign tongue ties me here<br />Foreign tongue ties me here </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-8274198345997885097?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-2268143528136865932011-05-04T18:24:00.000-07:002011-05-04T18:31:42.933-07:00<div><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-0xNTGak8K80/TcH9jLrnesI/AAAAAAAAAMk/H1k0XTcF2Hc/s1600/6a0120a5c8d9a9970c012875d9da35970c-400wi.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 270px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-0xNTGak8K80/TcH9jLrnesI/AAAAAAAAAMk/H1k0XTcF2Hc/s320/6a0120a5c8d9a9970c012875d9da35970c-400wi.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603038192298588866" /></a><span class="Apple-style-span"><em><div style="font-size: small; line-height: 15px; text-align: center; "><em><br /><span class="Apple-style-span">Sex alleviates tension. Love</span></em><span class="Apple-style-span"> causes it.</span></div></em></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 15px; ">(Woody Allen)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-226814352813686593?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-59946370151575586422011-05-02T12:10:00.000-07:002011-05-02T12:15:56.079-07:00<div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://sunglasses.name/"><img src="http://sunglasses.name/gif/psychoduck.gif" alt="designer sunglasses" /></a></div> <div style="text-align: center;"><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5994637015157558642?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-79338534498154230892011-05-01T18:08:00.000-07:002011-05-01T18:09:21.902-07:00<p class="MsoNormal">«Δεν είναι φίλος μου... </p><p class="MsoNormal">Είναι <i>σαν </i>αδερφός μου…»</p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal"><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7933853449815423089?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-70694654572340905652011-05-01T17:52:00.000-07:002011-05-01T17:57:13.779-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-b14KL5V98bo/Tb4BOJflENI/AAAAAAAAAL0/zBeGbsZax7w/s1600/smoking-1.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 303px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-b14KL5V98bo/Tb4BOJflENI/AAAAAAAAAL0/zBeGbsZax7w/s400/smoking-1.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601916329073643730" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7069465457234090565?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-74507504469634279362011-05-01T16:02:00.000-07:002011-05-04T18:36:30.357-07:00<div><br /></div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-OwpMjmlZ0vM/TcH-6vPFPDI/AAAAAAAAAMs/ZcmzBeWROco/s1600/6a0120a5c8d9a9970c012875d9e50b970c-400wi.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 218px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-OwpMjmlZ0vM/TcH-6vPFPDI/AAAAAAAAAMs/ZcmzBeWROco/s320/6a0120a5c8d9a9970c012875d9e50b970c-400wi.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603039696491199538" /></a><br /><i><span class="Apple-style-span">Mε τούτα και με κείνα, φτάσαμε να γνωριζόμαστε κοντά δυο χρόνια… Και να σου πω κάτι; Νομίζω πως, παρά τα πάνω και τα κάτω μου, ήταν τα δύο πιο δημιουργικά χρόνια της ζωής μου.</span></i><br /><p class="MsoNormal"><i><span class="Apple-style-span">Και έμαθα και κάτι πολύ σημαντικό: ότι μπορεί να αγαπάς κάποιον και να τον μισείς ταυτόχρονα. Και αυτή η εύθραυστη ισορροπία, που σπάει συχνά - γιατί πολλές φορές νιώθω πιο πολύ να σε μισώ, αλλά μετά βρίσκω πάντα έναν τρόπο να κολλάω τις φωτογραφίες και να σε αναστηλώνω – αυτή η ισορροπία σε κάνει να νιώθεις μία εσωτερική δύναμη. Δεν ξέρω πώς να στο εξηγήσω. Νιώθω πως είσαι μια αστέρευτη πηγή συναισθημάτων – ένα μαγικό καπέλο: κάθε φορά που βάζω μέσα το χέρι τραβάω κάτι, κάτι διαφορετικό - που μπορεί να είναι λύπη που σε έχασα, μπορεί να είναι ελπίδα πως κάπου θα σε ξαναβρώ, μπορεί να είναι άρνηση ή επιβεβαίωση του πόσο σε θέλω… Ακόμα. </span></i></p> <p class="MsoNormal"><i><span class="Apple-style-span">Γαμώτο.</span></i></p> <p class="MsoNormal"><i><span class="Apple-style-span">Σ’αγαπάω.</span></i></p> <p class="MsoNormal"><i><span class="Apple-style-span">Το θυμάσαι; </span></i></p> <p class="MsoNormal"><i><span class="Apple-style-span">Στο χω πει αρκετές φορές; </span></i></p> <p class="MsoNormal"><i><span class="Apple-style-span">Αν όχι, στο ξαναλέω: Σ’αγαπάω.</span></i><o:p></o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7450750446963427936?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-43882826799770477832011-05-01T15:15:00.000-07:002011-05-01T15:38:12.928-07:00<span class="Apple-style-span"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-cedvufM2RNI/Tb3fIiv1vTI/AAAAAAAAAI4/sBnWYsgBMi8/s1600/La-Gioconda--001.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><br /><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-cedvufM2RNI/Tb3fIiv1vTI/AAAAAAAAAI4/sBnWYsgBMi8/s400/La-Gioconda--001.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601878849378172210" /></a><br />Είναι πράγματι πολύ εκνευριστικό κάποιοι που σε έχουν γενικά γραμμένο, να σε παίρνουν τηλέφωνο όταν θυμούνται ότι θέλουν κάτι...<br />Κι όμως, τη στιγμή που σηκώνεις το τηλέφωνο και νιώθεις ότι σε έχουν ανάγκη για τούτο ή για εκείνο, η πικρή γεύση που νιώθεις στο στόμα κάθε που θυμάσαι ότι σε αγνοούν γίνεται κάπως γλυκιά...<br />... και στο πρόσωπο διαγράφεται ένα μικρό, αχνό χαμόγελο.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-4388282679977047783?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-19474641781909719972011-04-26T18:45:00.000-07:002011-04-26T19:14:30.897-07:00<div><br /></div><div><br /></div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-B2ZG-poS2rU/Tbd6PXTpKLI/AAAAAAAAAIw/qYyKm44Q6H4/s1600/psycho-photos66.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-B2ZG-poS2rU/Tbd6PXTpKLI/AAAAAAAAAIw/qYyKm44Q6H4/s320/psycho-photos66.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600079066031532210" /></a><span class="Apple-style-span"><br />Είναι κακό πράγμα να χρησιμοποιείς κάποιον για να αυτοεπιβεβαιωθείς.<br /><br />Και είναι ακόμα χειρότερο να αφήνεις να σε χρησιμοποιούν για να αυτοεπιβεβαιωθούν με αντάλλαγμα μερικά ψίχουλα - και αν...<br /><br />«Ήσουν τέλεια.»<br /><br />Και;<br /><br />Ναι, ξέρω: Όταν περνάνε όλοι καλά, δεν τίθεται θέμα «εκμετάλλευσης». Και τα κορίτσια του Cosmopolitan και του Sex and the City ό,τι κάνουν το κάνουν για την πάρτη τους… Μπλα, μπλα, μπλα…<br /><br />Sexual revolution my ass… </span><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span">Αληθινή επανάσταση θα ήταν να μπορούσαμε να καταλάβουμε πότε κάποιος γουστάρει πολύ και πραγματικά και να δεχτούμε ότι αυτό μπορεί να κρατήσει μονάχα ένα βράδυ. (Η ένταση και η ειλικρίνεια του «σε θέλω» δεν πρέπει να αξιολογείται, εκ των υστέρων, με βάση τη διάρκεια. Αρκεί, όσο κρατάει, να είναι όσο το δυνατόν πιο έντονο.)</span></div><div><span class="Apple-style-span"><br />Και ναι, εκμετάλλευση υπάρχει. Αυτό αρνούμαστε όμως να το δεχτούμε.<br /><br />Γιατί «σεξουαλική επανάσταση» σημαίνει πολύ και ελεύθερο σεξ, άνευ όρων και δεσμεύσεων - σωστά; Και η αφθονία, η τζάμπα αφθονία, δεν μπορεί να είναι κακό πράγμα - σωστά;<br /><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span">Τα κορίτσια αυτά - που δεν ντρέπονται να αγοράσουν προφυλακτικά, που έχουν 2-3 δονητές, που κάνουν παπάδες στο κρεβάτι κ.λπ. - νομίζουν ότι τα κάνουν όλα για την πάρτη τους, την στιγμή που ό,τι κάνουν αποσκοπεί στο να ικανοποιηθεί κάποιος άλλος - σωματικά τε και εγωιστικά - και που η ικανοποίηση που νιώθουν είναι απλά μια αντανάκλαση - ο απόηχος της ικανοποίησης κάποιου που δεν νοιάζεται ούτε στο ελάχιστο αν ο δικός τους οργασμός ήταν αληθινός - αρκεί που άκουσε κάτι που έμοιαζε με οργασμό.</span></div><div><span class="Apple-style-span"><br />Σεξουαλική απελευθέρωση δεν σημαίνει «τα κάνω όλα και συμφέρω».<br /><br />…. και σου κάνω και καφέ το πρωί.<br /><br />…. και αν θέλεις σου λέω και 35 φορές πόσο τέλειος ήσουν - για να ακούσω και γω το κάτι τις μου, να με πάρεις αγκαλιά για 5 δευτερόλεπτα, να με αφήσεις να κοιμηθώ εκεί ή να με γυρίσεις σπίτι, αντί να με πετάξεις στους 5 δρόμους.<br /><br />… και θα είμαι πάλι εκεί όταν σε χωρίσει η γκόμενά σου για εκατοστή φορά και θα θες να πηδήξεις και να ακούσεις μια καλή κουβέντα (και δυο… και 25)<br /><br />… και ας μην στείλεις ποτέ ένα μήνυμα να δεις τι κάνω – Καλά είμαι. Για σένα είμαι πάντα καλά και διαθέσιμη.<br /><br />… και κάνω ό,τι μου ζητήσεις (ακυρώνω τα πάντα και τρέχω σπίτι σου μόλις πάρεις τηλέφωνο και πεις ότι θέλεις να με δεις)<br /><br />… και φροντίζω να σε ικανοποιώ με κάθε τρόπο - γιατί σε τέτοιο παίδαρο πώς να χαλάσεις χατίρι;<br /><br />.. και σου ζητάω και μια δύο χάρες μετά, έτσι για να κάνει τον κύκλο της η εκμετάλλευση.<br /><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br />Αρχίδια.<br /><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /><br /></span><div><span class="Apple-style-span">Α! και ένα ανέκδοτο:<br /><br />«Πως πέθανε η τελευταία Πόντια πουτάνα;»<br /><br />«Αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονται.»</span></div></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1947464178190971997?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-45511675523127102652011-04-26T17:23:00.000-07:002011-04-26T17:34:33.729-07:00<div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><span class="Apple-style-span"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-m1EXyE3mB2s/TbdjuE3KfPI/AAAAAAAAAIo/PUAU9R-QcJM/s1600/marvel-comics-retro-love-comic-panel-crying-it-s-all-over-aged.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-m1EXyE3mB2s/TbdjuE3KfPI/AAAAAAAAAIo/PUAU9R-QcJM/s320/marvel-comics-retro-love-comic-panel-crying-it-s-all-over-aged.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600054304888749298" /></a><span class="Apple-style-span"><br /><span class="Apple-style-span" >Έχει περάσει περίπου μισός χρόνος από το προηγούμενο ποστ και ενάμισης χρόνος από Τότε…<br /><br />Στο διάστημα αυτό δεν έχουν αλλάξει πολλά, πέρα από το ότι έχω κάνει την ζωή μου πιο δύσκολη… συναισθηματικά…<br />Ναι, βέβαια… Όποιος δεν έχει με τι άλλο να ασχοληθεί - το μεταπτυχιακό θεωρείται σοβαρή ενασχόληση μόνο από κάποια σοβαρά άτομα και εγώ δεν είμαι ένα από αυτά- αφιερώνει τον χρόνο του σε ρομάντζα, διάρκειας μίας βραδιάς, δύο, τριών, ίσως και ενός μήνα. Στο διάστημα ανάμεσα στα δύο ρομάντζα, σχεδιάζει το τρίτο. Στο τέλος του τρίτου κάνει ένα διάλειμμα μίας εβδομάδας, κατά το οποίο καταστρώνει το επόμενο σχέδιο. Και ούτω καθ’ εξής, επ’ αόριστον και εις το διηνεκές.<br /><br />Εκείνος τελειώνει σύντομα και γυρνάει Ελλάδα. Εγώ αυτή τη φορά δεν θα είμαι εκεί. Δεν θα περιμένω πίσω από την πόρτα. Μου πήρε καιρό και προσπάθεια, και πλέον δεν είμαι εκεί. Και από την μία μεριά χαίρομαι – οι εμμονές είναι κακό πράγμα. Και το μόνο πράγμα που έχασα ήταν οι αλυσίδες μου.<br />Από την άλλη, Εκείνος μου λείπει. Πολύ. Εκείνος ήταν ο μόνος που μπόρεσε να με βάλει σε μια τάξη. Γιατί είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που χρειάζονται μέντορα – κάποιον να τους εξηγεί πώς να γράφουν την βιβλιογραφία τους, τι ασκήσεις να κάνουν για να ηρεμούν το βράδυ, τι είπε ο τάδε, τι έκανε ο δείνα, γιατί αυτό, γιατί το άλλο.<br /><br />Αυτό είναι που με κάνει να τον μισώ – ότι τον έχω ανάγκη. Όταν είμαι αδύναμη και μόνη, στα διαλείμματα, τον έχω ανάγκη.</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-4551167552312710265?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-6173168384938748132011-04-25T18:30:00.000-07:002011-04-25T18:31:54.525-07:00<iframe title="YouTube video player" width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/K4a8-Kwjv1A" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-617316838493874813?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-68817770428878946962010-12-01T16:22:00.000-08:002010-12-01T17:02:55.604-08:00<span style="color:#000000;">..</span><br /><span style="color:#000000;">...</span><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TPbtHrXVLdI/AAAAAAAAAIY/NdJX2pN4yq8/s1600/irving-penn.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 210px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545880707308793298" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TPbtHrXVLdI/AAAAAAAAAIY/NdJX2pN4yq8/s320/irving-penn.jpg" /></a><br /><div><span style="color:#cccccc;">Είναι κάτι φορές που με απελπίζω. Έχει περάσει ένας χρόνος και κάτι, και εγώ ακόμα σκέφτομαι τα ίδια και τα ίδια. Τουλάχιστον έχω αλλάξει χώρα – κάτι είναι και αυτό. Επίσης, έχω εμπλουτίσει το ρεπερτόριο των έμμονων σκέψεών μου – αντί για μία εμμονή, τώρα έχω δύο. Μάλιστα, σχετίζονται άμεσα η μία με την άλλη – η πρώτη προκάλεσε την δεύτερη – πράγμα που τις κάνει να εμφανίζονται συνήθως η μία μετά την άλλη – την μία μέρα αφιερώνω τον πολύτιμο χρόνο μου στην μία, την επομένη στην δεύτερη, κάποιες φορές ακόμα και δύο μέρες στην μία ή δύο σκέψεις σε μία μέρα.<br /><br />Τουλάχιστον έχω έναν λόγο ύπαρξης – να αντλώ ικανοποίηση από το παράλληλο σύμπαν στο οποίο έχω αυτομετατεθεί. Όπου όλα ειναι ρόδινα, γλυκά και απαλά...<br /><br />Υ.Γ.: Α! ναι.. για να μην το ξεχάσω… κανείς ποτέ δεν γύρισε πίσω σε γκόμενα την οποία είχε απορρίψει ήδη δύο φορές.<br />Επίσης, ποτέ κανείς δεν χώρισε την γκόμενά του για μια περιπετειούλα… Αντιθέτως πολλές σχέσεις αναβίωσαν ύστερα από μια περιπετειούλα με κάποιο χαζοκόριτσο που του άρεσε να ζει με αυταπάτες και παραμύθια… </span></div><div><span style="color:#000000;">.</span></div><div></div><div><span style="color:#cccccc;"></span></div><div><span style="color:#cccccc;">photo by Irving Penn</span></div><div><span style="color:#cccccc;">available at http://cdn.thegloss.com/files/2010/11/irving-penn.jpg</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6881777042887894696?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-85100657263692456372010-11-17T04:46:00.000-08:002011-05-01T15:45:10.892-07:00<div align="center"><span style="color:#000000;">.</span></div><div align="center"><span style="color:#000000;">.</span></div><div align="center"><span style="color:#cc66cc;">It's after 2 and I am all alone<br />She appeared, said she'll get me home<br />We end up lost inside an urban maze<br />And then she says her house is on the way<br /><br />I should leave<br />It's time to go back home now<br />I should leave<br />You're too young for me<br /><br /><span style="color:#cc66cc;">She has a man, </span><span style="color:#cc66cc;">says he's just a boy<br /><em>She won't bite unless it brings you joy</em></span><span style="color:#ff0000;"><br /></span><span style="color:#cc66cc;">I don't know where all the time has gone<br />I don't know where all the years have gone</span><br /><br />I should leave<br />Put your clothes back on now<br />I should leave<br />You're too young for me<br /><br />I should leave<br />It's time to go back home now<br />I should leave<br />You're too young for me<br />You're too young for me<br />You're too young for me<br /><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-8510065726369245637?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-9325774674143252182010-11-14T14:32:00.000-08:002010-11-14T14:43:03.577-08:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TOBlc-ZxSrI/AAAAAAAAAIQ/hm22ODzlMmc/s1600/S6303970.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5539539090127538866" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TOBlc-ZxSrI/AAAAAAAAAIQ/hm22ODzlMmc/s400/S6303970.JPG" /></a><span style="color:#ff0000;"> <span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:78%;">Vienna, 13.11.2010</span></span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;"><br /></span><div align="center"><span style="color:#ff0000;">"If I love you, what business is it of yours?"</span></div><div align="center"><span style="color:#ff0000;"> Goethe </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-932577467414325218?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-37162490639181017042010-10-10T14:34:00.000-07:002010-10-10T14:48:36.019-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TLI0eeRBT_I/AAAAAAAAAIA/Z8nGZtDvWhI/s1600/103888-bigthumbnail.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526537390862192626" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TLI0eeRBT_I/AAAAAAAAAIA/Z8nGZtDvWhI/s320/103888-bigthumbnail.jpg" /></a><br /><div><span style="color:#99ff99;"></span></div><div><span style="color:#99ff99;">Ήμουν ακίνητη στο ίδιο σημείο επί ώρα. Τα μάτια κλειστά, το σώμα αδειασμένο πάνω στο μαλακό γρασίδι. Ένα μαύρο πουλόβερ από πάνω, ένα τζίν σορτς από κάτω, μαύρο καλσόν και κόκκινές κάλτσες, οι μπότες μου πεταμένες παραδίπλα.<br />Από μακριά άκουγα τις φωνές τους. Αγγλικά, κάποια με κινέζικη προφορά –"τσίγκλις", όπως τα έλεγαν- λίγα γερμανικά και μερικά τούρκικα – μια πολύχρωμη γλωσσική ποικιλία.<br />Σε κάποια στιγμή οι φωνές τους άρχισαν να απομακρύνονται, ώσπου χάθηκαν. Άνοιξα τα μάτια. </span><br /><span style="color:#99ff99;">Είχαν περάσει στην απέναντι πλευρά του δρόμου και κάθονταν δίπλα στην λίμνη. Κάποιος κρατούσε ένα κουκουνάρι και το πετούσε σε κάποιον άλλο, άλλοι δύο κοιτούσαν μέσα στο νερό, ένας άλλος δάγκωνε ένα μήλο.<br />Έστριψα ένα τσιγάρο, το έβαλα στο στόμα και το άναψα. Ένιωσα σαν μια παράφωνη νότα μέσα σ’ εκείνο το υγειές εξοχικό περιβάλλον.<br />Ξάπλωσα πίσω και κοίταξα τον ουρανό. Λίγα σύννεφα και ένας ήλιος μεγάλος και ζεστός, κρεμασμένος στα αριστερά, πάνω από μια συστάδα δέντρων. Ήταν περίπου τέσσερις το μεσημέρι.<br /><br />Να μαι λοιπόν σε μια ξένη χώρα, άγνωστη μεταξύ αγνώστων. Πάντοτε πίστευα πως αυτές είναι οι ιδανικές συνθήκες για ανασυγκρότηση: να μην σε ξέρει κανένας, να μην χρωστάς σε κανέναν, να μην σου χρωστούν, να μην έχουν προηγούμενα μαζί σου, να μην τους απασχολείς εν γένει. Να περνάς απαρατήρητος και να χεις την ευκαιρία να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου. Και να σκεφτείς…</span><br /><span style="color:#99ff99;"></span><br /><span style="color:#99ff99;">Ήρεμία...</span></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3716249063918101704?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-14094914190474812352010-09-04T09:53:00.000-07:002010-09-04T10:09:48.530-07:00<span style="color:#99ff99;"></span><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TIJ81j_BtKI/AAAAAAAAAH4/9s5XOYFFsK0/s1600/your_problem_is_obvious_business_card-p240211563102148177yt1p_400.jpg"><span style="color:#99ff99;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 187px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5513106153489413282" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TIJ81j_BtKI/AAAAAAAAAH4/9s5XOYFFsK0/s320/your_problem_is_obvious_business_card-p240211563102148177yt1p_400.jpg" /></span></a><span style="color:#99ff99;"> Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου νιώθω ένα βάρος. Μάλλον γεννήθηκα μ’αυτό. Δεν μ’ άφησε ποτέ να ηρεμήσω, να χαρώ με την καρδιά μου, να γλυκοκοιμηθώ. Ήταν πάντα εκεί.<br />Ήταν μια πρόωρη αίσθηση ευθύνης: να είμαι παραγωγική, χρήσιμη για την κοινωνία, να κάνω περήφανη την οικογένειά μου, να είμαι καλή σ’ό,τι και αν κάνω, να μην πληγώνω τους γύρω μου, να σέβομαι τις ανάγκες και τα συναισθήματά τους, να… να... να…<br />Επιπλέον: οργή για την κοινωνική αδικία, τη φτώχια –και την αιτία της, την κλεψιά: κάποιος κλέβει άρα κάποιος άλλος στερείται-, το όραμα να λύσω τα προβλήματα της χώρας, να δουλέψω στον ΟΗΕ για να βοηθήσω τους κατατρεγμένους της γης, να… να… να…<br />Ώσπου μια μέρα ένιωσα πως πάω να τρελαθώ.<br />Ένιωσα να φορτώνομαι τα προβλήματα όλου του κόσμου.<br />Ένιωσα να γίνομαι ένα γιγαντιαίο, ατέρμονο πρόβλημα, ανήμπορο να βρει μια λύση για τα επιμέρους προβλήματά του.<br /><br />Και τότε η (ποσοτική) αύξηση οδήγησε σε (ποιοτική) αλλαγή.<br /><br />Υπάρχει ένα όριο που όταν ξεπεραστεί, το Πρόβλημα παύει να είναι πρόβλημα και μετατρέπεται σε απλή πραγματικότητα, σε σταθερό δεδομένο – το αποδέχεσαι ως έχει, ζεις με αυτό, κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια, δεν ενδιαφέρεσαι να βρεις μια λύση. Γιατί μάλλον δεν υπάρχει λύση…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1409491419047481235?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-88501347365653263182010-08-16T17:51:00.000-07:002010-08-16T18:01:06.732-07:00<span style="color:#3366ff;"></span><br /><span style="color:#3366ff;">Είναι κάποιες φορές που άλλο πράγμα προσπαθείς να μάθεις και άλλο μαθαίνεις…<br /><br />Για να κόψω την μακριά ιστορία και να την κάνω κοντή –που λέμε και στο χωριό μου- έμαθα πως ο Α. πηδιέται εδώ και δύο χρόνια με την Μ.<br /><br />Ε, και; θα μου πεις.<br /><br />Ε, να… θα σου απαντήσω: ο Α. είναι παντρεμένος με μια συμπαθέστατη ξανθιά κοπέλα την οποία έχει τύχει να συναντήσω 2-3 φορές και έχουν δύο παιδακια (ένα αγόρι, ένα κορίτσι), που τα χω δει σε κάτι φωτογραφίες από καλοκαιρινές διακοπές.<br /><br />Όμορφες διακοπές, χαρούμενες. Γέλια, παιχνίδια στην παραλία με τα κουβαδάκια, ομπρέλες, ψάθες και τα συναφή. Και οι γονείς χαρούμενοι, καμαρωτοί.<br /><br />«Αλλά, όποιος γελάει δεν έχει μάθει ακόμα τη φριχτή είδηση.»<br /><br /></span><br /><br /><p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TGnenoUf-uI/AAAAAAAAAHY/RjyIKWpe3JQ/s1600/children-in-water.jpg"><span style="color:#3366ff;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 204px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5506176791856806626" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TGnenoUf-uI/AAAAAAAAAHY/RjyIKWpe3JQ/s320/children-in-water.jpg" /></span></a><span style="color:#3366ff;"> </span></p><p><span style="color:#3366ff;">Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που ξέρουν να εκτιμούν και αυτοί που δεν ξέρουν. Οι δεύτεροι μπορούν να χαρακτηριστούν και ως «ασυνείδητοι». </span></p><p><br /><br /><span style="color:#3366ff;">(pic: http://away.com/features/top-ten-cheap-family-vacations-1.html)</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-8850134736565326318?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-57691955196165495342010-08-15T12:21:00.000-07:002010-08-15T12:42:23.366-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TGhCdoMIUsI/AAAAAAAAAHI/-Yn9zcrDDCk/s1600/18671_1308578284626_1535645790_804159_5257684_n.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5505723621232366274" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TGhCdoMIUsI/AAAAAAAAAHI/-Yn9zcrDDCk/s320/18671_1308578284626_1535645790_804159_5257684_n.jpg" /></a>Κάποτε μου είχες πει: «Είσαι το άλλο μου μισό. Κυριολεκτικά. Είμαι 44 και είσαι 22…»<br />Πάει καιρός από τότε και μάλλον δεν το θυμάσαι. Aλλάξαν και οι ηλικίες και δεν μας βγαίνει πια το λογοπαίγνιο…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5769195519616549534?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-60901261873202826922010-07-25T12:17:00.000-07:002010-07-25T12:28:38.800-07:00<div align="center"><span style="color:#ff0000;"></span> </div><div align="center"><span style="color:#ff0000;">This is how hell must be like...</span><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TEyOqFQYR5I/AAAAAAAAAHA/bVs1fGGDG5k/s1600/S6303605.JPG"><span style="color:#ff0000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 346px; DISPLAY: block; HEIGHT: 274px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497926098729060242" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TEyOqFQYR5I/AAAAAAAAAHA/bVs1fGGDG5k/s320/S6303605.JPG" /></span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6090126187320282692?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-18494383581774573392010-07-18T17:14:00.000-07:002010-07-25T12:03:46.727-07:00<span style="color:#cccccc;"></span><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TEOayEabcVI/AAAAAAAAAG4/2yAflQRon5U/s1600/chick.bmp"><span style="color:#cccccc;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 258px; DISPLAY: block; HEIGHT: 208px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495406155290866002" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TEOayEabcVI/AAAAAAAAAG4/2yAflQRon5U/s200/chick.bmp" /></span></a><br /><span style="color:#cccccc;"></span><br /><span style="color:#cccccc;">Χωρίς πολλά πολλά λόγια. Δεν είμαστε για συναισθηματισμούς τώρα. Τις ανάγκες μας καλύπτουμε. Δεν θα ανοίξουμε και κουβέντα. Μίλησες ποτέ στο κοτόπουλο πριν το φας; Στενοχωρήθηκες που το είδες έτσι ξαπλωμένο μέσα στο πιάτο, έρμαιο στις ορέξεις σου; Σκέφτηκες ποτέ, την ώρα που μασούσες το κρέας του και κατάπινες μία μία τις μπουκές, πως η ικανοποίηση που σου προσέφερε θα κρατούσε μέχρι να το χωνέψεις και να ξαναπεινάσεις; Κι ύστερα: το τελευταίο κοτόπουλο στον κόσμο είναι; Και φυσικά ποιος μπορεί να τρώει κάθε μέρα κοτόπουλο; – θα θελήσεις να δοκιμάσεις και άλλα είδη κρέατος. Γι’ αυτό άνοιξε τώρα το στοματάκι και φάε το φαγητό σου – βζούν βζουν το αεροπλανάκι! Μπράβο το καλό παιδί!<br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1849438358177457339?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-19359954439759305692010-07-18T16:58:00.000-07:002010-07-18T17:02:44.513-07:00<span style="color:#ffff66;">Τέλειο τραγούδι, άθλια ερμηνεία (σε όλες του τις διασκευές)<br />Όπως είπε και ο Κ. «ακόμα και μένα να έβαζαν να το πω, καλύτερο θα ήταν!»</span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YCOXnJsO7tA&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/YCOXnJsO7tA&amp;hl=el_GR&amp;fs=1?color1=0xe1600f&amp;color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1935995443975930569?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-77425717616700573882010-07-18T16:44:00.000-07:002010-07-18T16:57:17.870-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TEOS6jUWTXI/AAAAAAAAAGw/v7rUIgnu3J8/s1600/Card%2520Woman.jpg"><span style="color:#ff0000;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 194px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495397504932793714" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/TEOS6jUWTXI/AAAAAAAAAGw/v7rUIgnu3J8/s320/Card%2520Woman.jpg" /></span></a><span style="color:#ff0000;"><br />Απ’ότι φαίνεται αυτό το μπλογκ το θυμάμαι κάθε που έχω πρόβλημα… Σήμερα αποδείχτηκε ότι όποιος κερδίζει στα χαρτιά χάνει στην αγάπη. Επίσης: είμαστε οι επιλογές μας.<br />Έπαιξα και κέρδισα. Το έπαθλο πολύ σημαντικό. Κι όμως, δεν αρκεί. Πες το πλεονεξία, αλλά περιμένω πως μια μέρα θα κερδίσω και στα δύο.<br />Περιμένω πως μια μέρα θα αλλάξεις. Πως μια μέρα θα καταλάβεις και συ πως είμαστε οι επιλογές μας, και –ναι- τα αστέρια πέφτουν και ο καιρός έχει γυρίσματα αλλά όχι γυρισμό. Ναι, κάποια στιγμή θα δεις πως έχεις ανάγκη κάποιον να σ’ αγαπάει – όχι απαραίτητα εμένα<br />Έχω μια έμμονή με την </span><span style="color:#ff0000;">αγάπη ε; Μήπως της δίνω πολύ μεγάλη βαρύτητα; Μήπως τελικά μας είναι άχρηστη; Μήπως αυτό που έχει σημασία είναι μονάχα το έπαθλο που κέρδισα στα χαρτιά; </span><br /><span style="color:#ff0000;"><br />(pic: </span><a href="http://www.bestweekever.tv/bwe/images/2008/09/Card%20Woman.jpg"><span style="color:#ff0000;">http://www.bestweekever.tv/bwe/images/2008/09/Card%20Woman.</span><span style="color:#ff0000;">jpg</span></a><span style="color:#ff0000;">)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7742571761670057388?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-67904247176427870492010-04-21T14:53:00.000-07:002010-04-21T14:55:02.738-07:00<span style="color:#99ff99;">Σ’ αυτή την παρέα –λέει- τα αγόρια θέλουν «καλές κοπέλες», που να είναι όμως «λίγο πουτάνες στο κρεβάτι». Ένα πετάχτηκε και τους διόρθωσε: «Πολύ πουτάνες… και φυσικά να μην ζητάνε λεφτά…»<br />Whatevaaa....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6790424717642787049?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-81301863325733134162010-04-20T17:29:00.000-07:002010-04-20T17:48:10.215-07:00<a href="http://outdoors.webshots.com/photo/1156754165056129929ygXjgC"><span style="color:#ffff99;"><img alt="California - 06.24 (Night driving 6 hours to Fresno) - CRAZY bouncing road" src="http://inlinethumb07.webshots.com/45702/1156754165056129929S425x425Q85.jpg" width="372" height="283" /></span></a><span style="color:#ffff99;"> <br /> <br />Χτες το βράδυ είδα πάλι ένα από αυτά τα περίεργα όνειρα. <br />Ήμασταν, λέει, μέσα σε ένα αυτοκίνητο. Οδηγούσες εσύ - εγώ καθόμουν στη θέση του συνοδηγού. Τα παράθυρα ήταν μισάνοιχτα και έμπαινε μέσα κρύος νυχτερινός αέρας. Γύρω μας μόνο λίγα δέντρα και ησυχία. Δεν μου μιλούσες. Δεν μου είχες μιλήσει καθόλου σ’ όλη τη διαδρομή. Δεν μου είχες πει καν που πηγαίναμε. <br />Θυμάμαι πως δεν με ένοιαζε. Είχα την αίσθηση ότι με πας κάπου που πρέπει να πάω και πως δεν χρειάζεται να ρωτήσω, πως όφειλα να σε υπακούσω όταν μου άνοιξες την πόρτα και μου έγνεψες να μπω μέσα. <br />Με φόβιζε όμως που δεν μου μιλούσες. Ένιωθα πως ήσουν νευριασμένος. Ηθελα να σου πω κάτι -κάποιο αστείο, κάποιο νέο- αλλά σε φοβόμουν -πάντα σε φοβόμουν όταν μου νευρίαζες- και φοβόμουν να διαταράξω και αυτή την σπάνια ησυχία. <br />Πηγαίναμε για πολύ ώρα. Άρχισα να σκέφτομαι τη μάνα μου. Ύστερα την Κ.. Τι θα έλεγαν αν ήξεραν πως δέχτηκα να σε ακολουθήσω χωρίς να ξέρω καν που πάμε; (Ό,τι λέμε σε εκείνους που αφήνονται εξολοκλήρου στα χέρια των άλλων: ότι είναι ηλίθιοι.) <br />Ξαφνικά, οι δύο γυναίκες άρχισαν να ξεθωριάζουν, σαν να απορροφώνταν από το σκοτάδι. Το μόνο που έμεινε, όταν τα σώματά τους είχαν πια χαθεί, ήταν ένα δάχτυλο, που άρχισε να μεγαλώνει και να με δείχνει επικριτικά. Ένοιωθα πως θα με πιέσει να θα με λιώσει σαν μυρμήγκι πάνω στο δερμάτινο κάθισμα του αυτοκινήτου. (Κάτι τέτοιο δεν κάνουμε σε εκείνους που επιμένουν; Τους λέμε κολλημένους και ψυχωτικούς, πως έχουν έμμονες που πρέπει να τις ξεπεράσουν και να προχωρήσουν παρακάτω...) <br />Εγώ όμως είμαι εδώ. Είναι επιλογή μου να είμαι εδώ. Μπήκα με την θέλησή μου μέσα στο αυτοκίνητο και δεν έχω καμία πρόθεση να χαλάσω τα σχέδιά σου. Πήγαινέ με όπου νομίζεις. Σε εμπιστεύομαι. Μέχρι να μου αποδείξεις ξανά ότι δεν πρέπει να σε εμπιστεύομαι. <br />Μην έχοντας τις άλλο να πω, και προσπαθώντας να διώξω από το μυαλό μου την εικόνα του γιγαντιαίου δαχτύλου, σου ζήτησα να επιταχύνεις. <br />Πάτησες γκάζι χωρίς καν να με κοιτάξεις. Στιγμιαία ένιωσα φόβο. Και λίγη από εκείνη την ηδονή που συνοδεύει μερικές φορές τον φόβο. Ένιωσα πως αυτό που έκανα ήταν σωστό – και είναι σημαντικό να νιώθεις αυτοπεποίθηση όταν υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κάνεις λάθος. Ένιωσα πως σε θέλω – σαν μια βασανιστική εμμονή, σαν μια ατέρμονη βόλτα με το αυτοκίνητο, σαν μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα, σαν ένα ακόμα βλαβερό τσιγάρο, σαν αλκοόλ που καίει το λαιμό και φωτίζει το μυαλό. <br />Και αυτό το φως που βλέπω στο βάθος μπορεί να είναι δυο πράγματα: είτε ο προορισμός μας, είτε η απόδειξη του ότι έχω αρχίσει να τρελαίνομαι… </span></span> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-8130186332573313416?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-26555725495389335292010-04-14T13:58:00.000-07:002010-04-15T03:33:36.499-07:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/P8NtUy7FWNY&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x006699&color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/P8NtUy7FWNY&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x006699&color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4TINW4xNuh0&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x006699&color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4TINW4xNuh0&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x006699&color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/1BL-JCM8uMk&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x006699&color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/1BL-JCM8uMk&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x006699&color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/O5xuY3OFHvA&hl=en_US&fs=1&color1=0x006699&color2=0x54abd6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/O5xuY3OFHvA&hl=en_US&fs=1&color1=0x006699&color2=0x54abd6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-2655572549538933529?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-61541637876760002902010-04-14T13:35:00.000-07:002010-04-14T13:45:56.671-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S8Ynip-isZI/AAAAAAAAAGg/2Jk63UWjfIg/s1600/fallingstar.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 238px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460095074570514834" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S8Ynip-isZI/AAAAAAAAAGg/2Jk63UWjfIg/s320/fallingstar.jpg" /></a><br /><div>No posts recently, και ο Μ. (= από το "<em><strong>Μ</strong></em>οναδικός μου αναγνώστης") παραπονιέται….<br /><br />Αλλά να που βρήκα ένα θέμα για να ασχοληθώ. Αφορμή μία διαπίστωση του Κούντερα στο «The Book of Laughter and Forgeting».<br />Μεταφράζω πρόχειρα (μεταφράστρια ούσα):<br />«Με την φαντασία του τοποθέτησε στο τοπίο αυτό (σαν να έκανε κολλάζ και να κολλούσε σε μια φωτογραφία ένα κομμάτι από μια άλλη) το γυμνό σώμα της κυρίας Νόρας. Και τότε του ήρθε στο μυαλό η εξής σκέψη: ότι η ομορφιά είναι μια σπίθα που αστράφτει όταν, ξαφνικά, διαμέσου της απόστασης που χωρίζουν τα χρόνια, δύο ηλικίες συναντιούνται. Ότι η ομορφιά καταλύει τις χρονολογίες και επαναστατεί ενάντια στον χρόνο.» (σελ. 73, σε δική μου απόδοση)<br /><br />Ο θαυμαστός κύριος Κούντερα λεξικοποιεί αυτό που αδυνατώ να εξηγήσω σε κάποιους εδώ και καιρό. Εξηγεί γιατί ο έρωτας δεν περιμένει: επειδή αστράφτει και χάνεται σε κλάσματα δευτερολέπτου.<br />Και θυμάμαι έτσι μια παλιά εικόνα: καθόμαστε με την Π. στην πίσω πλευρά του Αγίου Νικόλα, στο Πίσω Λιβάδι της Πάρου, και αγναντεύουμε τη θάλασσα. Μέσα στο σκοτάδι, τα φώτα από τα σπίτια της Νάξου, στην απέναντι πλευρά, τρεμοπαίζουν. Σε κάποια στιγμή ψάχνω κάτι μέσα στην τσάντα μου, με σκυμμένο το κεφάλι. Ξαφνικά ακούω την Π. να μου ψιθυρίζει: «Μόλις έπεσε ένα αστέρι!» Σήκωσα το κεφάλι και έψαξα για κάποιο ίχνος του αστεριού στον ουρανό. Είχε ήδη σβήσει. Σύμφωνα με τις θεωρίες της αστροφυσικής, είχε σβήσει πριν από εκατοντάδες έτη φωτός.<br />Και τότε γύρισα προς την Π. και της είπα: «Τι κρίμα που δεν το πρόλαβα….»<br /><br />Ο έρωτας φτάνει σε μας έτσι και αλλιώς με κάποια καθυστέρηση – συνήθως αργούμε να συνειδητοποιήσουμε την παρουσία και την έντασή του. Αναβολές δεν γίνονται. Κανένα αστέρι δεν κοντοστάθηκε να σκεφτεί αν όλοι το κοιτούν, πριν πάρει την απόφαση να σβήσει μια για πάντα.<br /><br />Και ύστερα είναι το θέμα της ηλικίας. Σε ερωτεύτηκα τώρα, έτσι όπως είσαι – όμορφος και γλυκός. Με ερωτεύτηκες τώρα, που σου κάνω νάζια και σε προκαλώ. Σε πέντε χρόνια από τώρα θα έχεις αλλάξει δεκαετία, θα χεις περάσει στην τέταρτη – με ότι αυτό συνεπάγεται. Και εγώ; Εγώ θα έχω αρχίσει να κάνω ρυτίδες. Και μην μου πεις πως τότε θα αστράψει ξανά το αστέρι. Πως θα ξανανέβει τον ουρανό και θα λάμψει ξανά.<br />Τότε θα είμαστε αλλιώς και το αστέρι θα έχει ήδη πέσει. Και δεν θα έχουμε προλάβει καν το δούμε…<br /><br />Και εσύ ίσως να μην νοιαστείς και πολύ – αστέρια πέφτουν κάθε νύχτα. Εγώ όμως είχα ανέκαθεν ένα πρόβλημα με τον εντοπισμό τους… </div><div></div><div></div><div></div><div>(φωτό: sleeplessrou.wordpress.com) </div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6154163787676000290?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-15663350601088054702010-03-30T17:16:00.000-07:002010-03-30T17:26:04.473-07:00<span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#333399;"></span><br /><span style="color:#6633ff;"><em>And I swear that I don't have a gun... No I don't have a gun...</em><br /></span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/6YyDg9tT0Vw&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/6YyDg9tT0Vw&hl=en_US&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/3So59E6NxSg&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x2b405b&amp;color2=0x6b8ab6"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/3So59E6NxSg&hl=en_US&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1566335060108805470?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-25682752478938760642010-03-19T05:17:00.000-07:002010-03-19T05:22:49.695-07:00<p><span style="color:#66ff99;"><em></em></span> </p><p> </p><br /><em><span style="color:#ffff99;">Θα γίνω μάγος μάντης και σαμάν, να πέφτουν οι καρδιές και να μην σπαν`.....</span></em><br /><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fj8piAlMUto&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;color1=0x234900&amp;color2=0x4e9e00"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/fj8piAlMUto&hl=en_US&fs=1&color1=0x234900&color2=0x4e9e00" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-2568275247893876064?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-54826809825126000222010-03-17T06:36:00.000-07:002010-03-22T11:53:50.784-07:00<span style="color:#cc66cc;">Πάλι τόσο κοντά μου, αλλά εξακολουθείς να είσαι μακριά. Αντί για 1800 χιλιόμετρα τώρα μας χωρίζουν μόλις 300. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται – πλησιάζεις αλλά δεν φτάνεις…<br />Πρέπει να περιμένω άλλο τόσο, σωστά; Ίσως και παραπάνω…<br /><br />«In a bullet proof vest<br />With the windows all closed<br />I'll be doing my best<br />I'll see you soon»<br /><br />Θα βάλω τα δυνατά μου. Θα σταματήσω να σκέφτομαι τον χρόνο που τρέχει και τις αποστάσεις που μας χωρίζουν. Και θα τα πούμε σύντομα…</span><br /><br /><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dsz-EeNZBkI&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;rel=0&amp;color1=0x402061&amp;color2=0x9461ca"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/dsz-EeNZBkI&hl=en_US&fs=1&rel=0&color1=0x402061&color2=0x9461ca" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5482680982512600022?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-63258131936654344502010-02-22T15:24:00.000-08:002010-02-22T15:30:13.492-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S4MSpTYRVpI/AAAAAAAAAGY/Qr2eNCGRQyM/s1600-h/left.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 311px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441213275579700882" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S4MSpTYRVpI/AAAAAAAAAGY/Qr2eNCGRQyM/s320/left.jpg" /></a> <span style="color:#ff6666;">Κάθε χρόνο θα ανεβάζουμε την ίδια παράσταση με άλλους ηθοποιούς ή με τους ίδιους ηθοποιούς σε άλλους ρόλους. Η παράσταση θα αναβαίνει κάθε χρόνο σε άλλη χώρα και θα χει κάπως διαφορετικό τέλος κάθε φορά. Το αντίτιμο του εισιτηρίου θα διαφοροποιείται ανάλογα με τις επιδόσεις των ηθοποιών και το αν η παράσταση θα εξελίσσεται σε δράμα ή σε κωμωδία – η τραγωδία είναι πιο επώδυνη για τους ηθοποιούς, συνεπώς θα χρεώνεται περισσότερο.<br /><br />Η παράσταση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6325813193665434450?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-52885201343218356152010-02-15T06:15:00.000-08:002010-02-15T06:42:11.994-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S3lZIJ31MJI/AAAAAAAAAGQ/W17U7z_JQ3M/s1600-h/kite.jpg"><span style="color:#99ff99;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 278px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5438476021650501778" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S3lZIJ31MJI/AAAAAAAAAGQ/W17U7z_JQ3M/s320/kite.jpg" /></span></a><span style="color:#99ff99;"><br /></span><div><span style="color:#99ff99;">Πριν από λίγο παραδέχτηκα σε ένα φίλο κάτι που εδώ και δύο μήνες αρνούμαι να παραδεχτώ στον ίδιο μου τον εαυτό: ότι έχω βολευτεί μέσα σε μία κατάσταση που με συμφέρει από όλες τις απόψεις και την οποία προσπαθώ να παρατείνω ώσπου να δω ποιο είναι το επόμενο βήμα, που θα με συμφέρει ακόμα περισσότερο…<br /><br />Και ύστερα ακούω μια τηλεσελέμπριτη να δηλώνει ότι ο μεγαλύτερος φόβος που έχει στη ζωή της είναι μήπως μπλεχτούν τα εισιτήρια στην έξοδο και ο καθένας να μπει σε λάθος τρένο… Πράγμα το οποίο συμβαίνει συχνά, αφού έλεγχος εισιτηρίων γίνεται μόνο στα αεροδρόμια…<br /><br />Εγώ πάλι δεν φοβάμαι τόσο πολύ το μπλέξιμο, όσο τον εξαναγκασμό: να σε σπρώξουν δηλαδή σε λάθος τρένο. Να μην μπεις ούτε τυχαία, ούτε κατά λάθος, ούτε με τη θέλησή σου… Να σε αναγκάσουν να μπεις, το τρένο να ξεκινήσει αμέσως και να μην μπορείς πια να κατέβεις. Και τότε να κολλήσεις τη μούρη σου στο τζάμι και να κοιτάς αμήχανα και απελπισμένα τον σταθμό που χάνεται στο βάθος της εικόνας…<br /><br />Να λοιπόν γιατί έχω βολευτεί σ’ αυτή την στάσιμη κατάσταση: επειδή φοβάμαι να επιλέξω τρένο. Επειδή έχω καταλήξει πολλές φορές σε λάθος αποβάθρα, γεμάτη χαρά για το επικείμενο ταξίδι, χωρίς να γνωρίζω ότι πρόκειται να επιβιβαστώ σε λάθος τρένο. Και αυτόν τον πανικό που έρχεται μετά την πρώτη διαπίστωση του λάθους δεν τον αντέχω. Απλά δεν τον αντέχω…<br /><br />Αλλά και εκείνοι που περιμένουν στον προορισμό να με παραλάβουν τι φταίνε να περιμένουν; Μήπως να πάρω ένα τηλέφωνο να τους πω ότι έχω κάτι ψιλο-ψυχολογικά τελευταία και μπορεί και να μην πάω;<br /><br />Ωραία… Πέρα από τις γαμημένες μου τις φοβίες, τώρα νιώθω και στυγνή εκμεταλλεύτρια της επιείκειας και της υπομονής κάποιων καλών ανθρώπων που είχαν την κακή τύχη να με βρουν στον δρόμο τους. Μα έχω αναπτύξει κάτι μηχανισμούς απάλυνσης της συνείδησής μου που όμοιοί τους δεν έχουν υπάρξει ποτέ ξανά… Οπότε τελικά μου μένουν μόνο οι φοβίες...<br /><br />Καθαρά Δευτέρα σήμερα και αντί να πάω να πετάξω κανέναν χαρταετό κάθομαι να γνέθω τα ψυχολογικά μου.<br /><br />Αλλά που να πάω εγώ να πετάξω χαρταετό; Φοβάμαι μην τον πετάξω προς λάθος κατεύθυνση και έχει και κείνος ψυχολογικά προβλήματα μετά… </span></div><div><span style="color:#99ff99;"></span> </div><div><span style="color:#99ff99;">(</span><span style="color:#99ff99;">φωτό: </span><a href="http://www.nataliedee.com/022003/kite.jpg"><span style="color:#99ff99;">http://www.nataliedee.com/022003/kite.jpg</span></a><span style="color:#99ff99;"> )</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5288520134321835615?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-21604705672870247432010-02-11T04:59:00.000-08:002010-02-11T05:06:07.957-08:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YZoQ_E8GHsk&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/YZoQ_E8GHsk&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color:#ff99ff;">Bang bang<br />He shot me down, bang bang<br />I hit the ground , bang bang<br />That awful sound, bang bang<br />My baby shot me down</span><br /><br /><br /><object width="560" height="340"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/GU30YjKRBro&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/GU30YjKRBro&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="560" height="340"></embed></object><br /><br /><span style="color:#9999ff;">Eine Liebe, zwei Pistolen<br />Eine zielt mir ins Gesicht<br />Er sagt, ich hätte dich gestohlen<br />Dass du mich liebst, weiß er nicht<br />...<br />Eine Liebe, zwei Pistolen<br />Einer konnte schneller ziehen<br />Nun, ich bin es nicht gewesen<br />Jetzt gehörst du ihm</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-2160470567287024743?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-75721109844567803522010-02-10T18:29:00.000-08:002010-02-10T18:31:36.271-08:00<span style="color:#33ccff;">Κάποια στιγμή, λοιπόν, φτάνεις στο σημείο που πρέπει να πάρεις μία απόφαση. Ας πούμε –για να γίνουμε πιο γλαφυροί- ότι φτάνεις στη διχάλα ενός δρόμου και πρέπει να αποφασίσεις αν θα πας δεξιά ή αριστερά. Μπορείς και να γυρίσεις πίσω βέβαια, αλλά ας πούμε ότι έχεις πάρει την απόφαση να πηγαίνει όλο μπροστά και να μην γυρίζεις ποτέ πίσω. Όποτε έχεις δύο επιλογές: δεξιά ή αριστερά. Αν ήταν πολίτικης φύσης το ερώτημα θα διαλέγαμε μάλλον το αριστερά. Αλλά είναι προσωπικής φύσης οπότε η απόφαση πρέπει να ληφθεί με βάση άλλα κριτήρια - προσωπικά. Τι κριτήρια όμως;<br />Επιχειρήματα…<br />Τι επιχειρήματα έχετε να μου δώσετε, λοιπόν, κύριοι;<br />Εσύ τι προσφέρεις; (Συγνώμη που σε ρωτάω έτσι ευθέως αλλά πλέον αποφασίζω με βάση απτά στοιχεία.) Λοιπόν, τι προσφέρεις; Ποιο είναι το πλεονέκτημα σου; Γιατί να έρθω προς την κατεύθυνσή σου; Τι θα κερδίσω; - γιατί κάτι πρέπει να κερδίσω, σωστά;<br />Ασφάλεια, θα μου πεις… Σταθερότητα… Αυτό δεν ζητάς; Αυτό δεν έχεις ανάγκη; Ο ναυαγός να βγει στην στεριά δεν προσπαθεί; Και συ αυτό δεν ζητάς; Μια στεριά, ένα στέρεο έδαφος δεν ψάχνεις;<br />Και εσύ, από την άλλη πλευρά, τι προσφέρεις; Για να ακούσω…<br />Εγώ προσφέρω μια περιπέτεια, ένα ακόμα παιχνίδι… Προσφέρω την αστάθεια και την αβεβαιότητα που έχεις συνηθίσει και που τόσο σ’ αρέσει. Προσφέρω ένα τίποτα που θα στο κάνω να μοιάζει με τα πάντα… Προσφέρω ένα ταξίδι πάνω σε μια ετοιμόρροπη βάρκα με φόντο το ηλιοβασίλεμα…<br />Και τότε το αρχικό ερώτημα –δεξιά ή αριστερά- παίρνει άλλη μορφή: μήπως είμαι σε λάθος δρόμο; Μήπως δεν πρέπει καν να αναρωτιέμαι αν πρέπει να πάω δεξιά ή αριστερά επειδή βαδίζω συνολικά προς λάθος κατεύθυνση; Μήπως δεν μ’ αρέσει που είναι όλα τόσο σαφή και συγκεκριμένα; Τόσο μπακαλίστικα: τόσα δίνεις, τόσα θα πάρεις… Εσύ δίνεις λίγα, δεν θα πάρεις τίποτα…<br />Μήπως θα θελες να γυρίσεις πίσω στο στάδιο εκείνο που όταν βρισκόσουν στη διχάλα του δρόμου άφηνες να σ’ οδηγήσει το ένστικτο και μόνο το ένστικτο; Που επέλεγες με κριτήριο την όσφρηση και την αφή – δεν σε ένοιαζαν καν εκείνα τα υπέροχα γαλάζια μάτια…<br />Πρωτόγονο στάδιο, θα μου πεις. Αθώο και όμορφο, θα σου απαντήσω. Αγνό – και έχω μια ψύχωση με την αγνότητα, με την σκέψη που είναι απλή και καθαρή από συμφέροντα και σκοπιμότητες – στον έρωτα τουλάχιστον…<br />Και γράφω, γράφω, γράφω τόση ώρα, μα στέκομαι ακίνητη στο σημείο που ο δρόμος χωρίζεται στα δυο… Και τους ακούω να μου μιλάνε και τους βλέπω να μου γνέφουν μα δεν μπορώ να απαρνηθώ τον έναν για τον άλλον. Κι όμως ξέρω πως ο δρόμος σ’ αυτό το σημείο διασπάται, δεν συνεχίζει άλλο ευθεία, άρα πρέπει να αποφασίσω…<br />Το μόνο που μου ρχεται στο μυαλό να κάνω είναι να κλείσω τα μάτια, να στροβιλιστώ για όση περισσότερη ώρα μπορώ και ύστερα με κλειστά τα μάτια να προχωρήσω προς μία τυχαία κατεύθυνση. Και ας μην κερδίσω τίποτα, ας τα χάσω πάλι όλα… Ας μου δώσουν ότι έχουν ευχαρίστηση - στεριά ή θάλασσα, δεν με νοιάζει – ξέρω και να περπατάω και να κολυμπώ… </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7572110984456780352?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-28552933081856896332010-02-05T08:12:00.000-08:002010-02-05T08:16:54.761-08:00<p><span style="color:#cc0000;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/lUO6ytgWrR8&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/lUO6ytgWrR8&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></span></p><p><span style="color:#cc0000;"></span></p><span style="color:#cc0000;">My angel clipped wings I know<br />Wonders in darkness on grimey ground<br />In a forest unclean unsound<br />Everything everything's gone wild<br />Make land for the cows to graze<br />Leaflets scatter around to advertise sell out<br />A swamp in it hands stretched out<br />To catch a passing dime<br />Donations to the rich widened<br />Pavements for the poor<br />Somewhere else to lie<br />But my friend the carriage door<br />Stands slightly ajar<br /></span><span style="color:#cc0000;"><em>And I know clipped wings make uneasy flight<br />But we've got to reach<br />A place where the feast never ends<br />A moment when the music celebrates<br />And a time when darkness belongs<br />To night skies and nothing else<br /></em>Nothing else -No-<br />Tomorrow my spirit seen<br />Fears today my mind<br /></span><span style="color:#cc0000;"><em>Soul aches so deep<br />Always craves my body to reach</em><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-2855293308185689633?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-57318553745203622242010-02-04T15:40:00.000-08:002010-02-04T15:54:22.197-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2tbXyRQKOI/AAAAAAAAAF4/qscp0H7C_ns/s1600-h/Goldfish-Teetering.jpg"><span style="color:#ff9900;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 242px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434537839541889250" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2tbXyRQKOI/AAAAAAAAAF4/qscp0H7C_ns/s320/Goldfish-Teetering.jpg" /></span></a><span style="color:#ff9900;"> </span><br /><span style="color:#ff9900;">Κάποτε είχα ένα χρυσόψαρο στο σπίτι, δώρο από κάποιον φίλο. Βραχύβιο χρυσόψαρο. Άτυχο. Αν κατάλαβα καλά, ψόφησε από το πολύ φαί που του ριξα ένα βράδυ.<br /><br />Υπομονετικό χρυσόψαρο, χρυσόψαρο με αυταπάτες. Πέρασε όλη τη ζωή του μέσα σε εκείνη την άθλια γυάλα με τα ψεύτικα βότσαλα και το πλαστικό φυτό στον πάτο. Και δεν διαμαρτυρήθηκε καθόλου. Έκανε υπομονή, ανεχόταν το περιβάλλον που του χαμε επιβάλει, προσποιούνταν ότι όλα γύρω του είναι φυσικά, αληθινά, ότι ζει σε κάποιον μικρό, ατομικό ωκεανό, όπου απολαμβάνει μάλιστα μια σειρά από προνόμια: λαμβάνει τροφή ταχτικά και χωρίς προσπάθεια, δεν απειλείται από εχθρικά ψάρια, δεν κινδυνεύει από τα ορμητικά ρεύματα νερού, που θα μπορούσαν να το παρασύρουν. Έτσι, συμβιβάστηκε με το καθεστώς στο οποίο είχε βρεθεί.<br /><br />Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο ενδεχόμενο, πιο πιθανό: το χρυσόψαρο είχε γεννηθεί σε αιχμαλωσία με αποτέλεσμα να μην γνωρίζει την έννοια και την αίσθηση της ελευθερίας. Και η άγνοια σε αυτές τις περιπτώσεις λειτουργεί ευεργετικά: το χρυσόψαρο δεν αντέδρασε ποτέ γιατί δεν γνώριζε τι θα μπορούσε να κερδίσει. Δεν γνώριζε που και πώς ζουν τα ψάρια όταν δεν ζουν σε ενυδρεία. Δεν γνώριζε πώς είναι να κολυμπάς προς το άπειρο και να βλέπεις κάτω τα κοχύλια και τα πετρώματα, την ποικιλία τους, τους θορύβους τους, τα χρώματά τους. Δεν γνώριζε πώς είναι να ερωτεύεσαι και να βλέπεις τον εαυτό σου να αντανακλάται πάνω σε κάποιον άλλο – το μόνο που είχε δει ήταν η αντανάκλαση του εαυτού του πάνω στην επιφάνεια της γυάλας.<br /><br />Έτσι, δεν χρειάστηκε καν να συμβιβαστεί και να πείσει τον εαυτό του πώς όλα είναι εντάξει. Ο πλαστικός διάκοσμος της γυάλας ήταν γι’ αυτό το «φυσικό» του περιβάλλον. Οι κοίλες επιφάνειες που το περιέβαλαν ήταν στο μυαλό του τα τοιχώματα μίας γυάλινης σπηλιάς. Τα φυλλαράκια της τροφής ήταν ουρανοκατέβατα σκουλήκια – λίγο μπαγιάτικα, αλλά τι να κάνεις; Οι αλλαγές του νερού της γυάλας –τότε που αναγκαζόταν να εγκαταλείψει το σπίτι του και να περάσει κάποιες στιγμές τρομαγμένο στον νιπτήρα- ήταν υποθαλάσσιες καταιγίδες που το απειλούσαν και το ανάγκαζαν να κρυφτεί μέχρι να ηρεμίσει ο καιρός. Και η μικρή απόχη που χρησιμοποιούσα για να το βάλω στον νιπτήρα ήταν η απειλητική απόχη ενός ψαρά που προσπαθούσε να το πιάσει.<br /><br />Μα όλα αυτά που έβλεπε να συμβαίνουν έξω από τη γυάλα τι ήταν; Αυτοί που κολλούσαν τις μούρες τους στο γυαλί και το κοιτούσαν επίμονα τι ήταν; Το παιδί που είχε βουτήξει μέσα στο χέρι του κάποια φορά τι ήταν; Τι ήθελαν; Τι ζητούσα από εκείνο;<br /><br />Υπάρχει και ένα τρίτο ενδεχόμενο: λένε πως τα ψάρια έχουν μνήμη τριών δευτερολέπτων. Εάν ισχύει αυτό, τότε το χρυσόψαρο δεν θα προλάβαινε να ασχοληθεί με υπαρξιακά ζητήματα. Μέχρι να προβληματιστεί, θα είχε ξεχάσει τον προβληματισμό του. Μέχρι να ξεχάσει τον προβληματισμό του, θα είχε ξεχάσει ότι βρισκόταν όλη του τη ζωή μέσα σε εκείνη τη γυάλα.<br /><br />Το χρυσόψαρο δεν θα χε αναμνήσεις. Το χρυσόψαρο θα χε το προνόμιο να μην καταδιώκεται από το παρελθόν του. Το χρυσόψαρο θα ξεκινούσε μια νέα ζωή κάθε τρία λεπτά. Κάθε τρία λεπτά θα ήταν ένα νέο χρυσόψαρο. Ολοκαίνουργιο. Αβασάνιστο. Καθαρό. Αλέκιαστο. Απροβλημάτιστο. Χωρίς μνήμες και χωρίς προηγούμενα. Χωρίς απωθημένα και χωρίς παράπονα. Δεν θα μου κρατούσε κακία που ξεχνούσα καμιά φορά τα το ταΐσω. Δεν θα μου γκρίνιαζε που κάθε πρωί το φως έπεφτε μέσα στην γυάλα και διαθλάτο και το τύφλωνε. Δεν θα λυπόταν που ήταν έτσι ολομόναχο εκεί μέσα και δεν είχε μια παρέα να ανταλλάξει μια κουβέντα. Δεν θα βαριόταν να κολυμπάει διαρκώς κυκλικά, ακολουθώντας την πορεία που του επέβαλαν τα τοιχώματα της γυάλας. Δεν θα το ενοχλούσε η μονοτονία της τροφής του. Ούτε οι θολοί, διαστρεβλωμένοι ήχοι που έφταναν στη γυάλα από τον γύρω χώρο. Θα ήταν χαρούμενο και ξέγνοιαστο μέσα στην λήθη του. Θα ταν τυχερό και άτυχο…<br /><br />Γιατί όπως αποδείχτηκε, η σύντομη μνήμη του του στέρησε τελικά την ξέγνοιαστη ζωή που του χε χαρίσει. Αν θυμόταν πως είχε ήδη φάει πολύ ίσως είχε σταματήσει έγκαιρα… Αν θυμόταν πως είχε περάσει όλη του τη ζωή απομονωμένο μέσα σε μια μίζερη γυάλα –χωρίς προοπτική, χωρίς όνειρο- ίσως και να χε αντιδράσει… Ίσως να χε γλιτώσει…<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5731855374520362224?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-61865856239417241032010-02-04T09:36:00.000-08:002010-02-04T10:00:06.070-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2sHEp7DA6I/AAAAAAAAAFw/L7gZEW02qdU/s1600-h/smoking_girl.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 284px; DISPLAY: block; HEIGHT: 243px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434445151907021730" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2sHEp7DA6I/AAAAAAAAAFw/L7gZEW02qdU/s320/smoking_girl.jpg" /></a> <div><span style="color:#663366;"></span></div><span style="color:#663366;"><div><br />Διάβασα σήμερα κάτι πολύ ενδιαφέρον για την πόλη μας:<em> η Αθήνα</em>, λέει, <em>περισσότερο καπνίζει και λιγότερο φιλιέται.</em><br />Και είναι ένα θέμα αυτό. Ειδικά αν λάβεις υπόψη σου και κάποιες άλλες ανησυχητικές αναλογίες. Παραδείγματος χάρη:<br /><br />Η Αθήνα καταναλώνει περισσότερα ηρεμιστικά παρά καραμέλες<br />…μασάει περισσότερα λόγια παρά τσίχλες<br />…γαμιέται περισσότερο ψυχολογικά παρά σωματικά<br />…ξέρει να ντύνεται πιο κομψά απ’ ό,τι να γδύνεται<br />…ξέρει καλύτερα πώς να εξαγοράζει παρά πώς να κερδίζει<br />…όσο πιο προχωρημένη δείχνει τόσο πιο syntiritique νιώθει<br />…όσο πιο πολυάσχολη και εξωστρεφής γίνεται τόσο πιο πολύ αδιαφορεί<br />…όσο πιο πολύ μεγαλώνει τόσο λιγότερους χωράει<br />…όσο πιο πολύ ωριμάζει τόσο πιο πολύ παιδιαρίζει<br /><br /><strong><em>Η Αθήνα περισσότερο χασκογελάει παρά νιώθει ευτυχισμένη...</em></strong></div><div><br /><span style="font-size:85%;">(φωτό: http://www.samizdata.net/blog/~pdeh/smoking_girl.jpg)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6186585623941724103?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-19471147113846416042010-02-03T10:58:00.000-08:002010-02-03T11:22:04.620-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2nMcplZ6KI/AAAAAAAAAFg/LWGbVODKboQ/s1600-h/127130605_0b39b916af.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 214px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434099217970358434" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2nMcplZ6KI/AAAAAAAAAFg/LWGbVODKboQ/s320/127130605_0b39b916af.jpg" /></a><span style="color:#99ff99;"><br />Σου έχω πει επανειλημμένα να μην φέρνεις φυτά ή ζώα στο σπίτι. Δεν είμαι σε θέση να τα κρατήσω στην ζωή. Ξεχνάω να τα ταΐσω και να τα ποτίσω και, αν το θυμηθώ καμιά φορά, δεν μπορώ να υπολογίσω με τίποτα τις ποσότητες. Θυμάσαι εκείνο το δύστυχο το ψάρι που μου χες φέρει και του έριξα μισό κουτάκι ψαροτροφή και φούσκωσε σαν μπαλόνι και το άλλο πρωί το βρήκα να επιπλέει ψόφιο; Το θυμάσαι;<br />Ακόμα και εκείνο το μπουκέτο λουλούδια που μου χες φέρει πριν κανένα μήνα το ξέχασα στον πάγκο της κουζίνας και όταν θυμήθηκα να το βάλω στο βάζο, είχε ήδη μαραθεί.<br />Γι’ αυτό άσε καλύτερα. Μη φέρνεις άλλα γλαστράκια και χρυσόψαρα σε γυάλες. Χαμένος κόπος - δεν πιάνουν τόπο σ’ αυτό το σπίτι…<br /><br /><span style="font-size:85%;">(φωτό:http://farm1.static.flickr.com/47/127130605_0b39b916af.jpg)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1947114711384641604?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-49120093668817337672010-02-02T10:04:00.000-08:002010-02-02T11:05:56.917-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2hu_XNgG-I/AAAAAAAAAFY/mcgpn21Wl3g/s1600-h/S6303025.JPG"><span style="color:#ff99ff;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5433714985263963106" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2hu_XNgG-I/AAAAAAAAAFY/mcgpn21Wl3g/s320/S6303025.JPG" /></span></a><span style="color:#ff99ff;"><br /></span><div><div><span style="color:#ff99ff;">Ένα σύντομο τηλεφώνημα ήταν παραπάνω από αρκετό: «Πράγα... Θα ρθεις;» «Θα ρθώ». Το τηλέφωνο έκλεισε, η βαλίτσα κατέβηκε από το πατάρι, άνοιξε, τα ρούχα βγήκαν από την ντουλάπα, διπλώθηκαν, τοποθετήθηκαν τακτικά μέσα στην βαλίτσα, ύστερα οι μπότες και τα λοιπά αξεσουάρ. Αυτόματα πια. Βγαίνουν, μπαίνουν. Ξέρουν. Ήρθε η ώρα για το φευγιό πάλι. Το αγαπημένο και το μισητό φευγιό. Το αναγκαστικό φευγιό. «Αυτό που με πιάνει και με στέλνει στον δρόμο». Και δυο βιβλία μαζί: την «Ταυτότητα» του Κούντερα και τις «Πεθαμένες Ψυχές» του Γκόγκολ – γιατί πάντα ξεμένω σε κάποιο ξενοδοχείο ή σε κάποιο καφέ χωρίς ανθρώπινη συντροφιά.<br /><br />Μισή ταινία, λιγοστός ύπνος, αεροδρόμιο, φευγιό. Έτσι πάει.<br />Ώσπου θα ρθει μια μέρα –το ξέρω- που δεν θα θέλω να φύγω. Δεν θα νιώθω αυτή την ανάγκη. Δεν θα πνίγομαι μέσα στην σταγόνα του νερού που μου αναλογεί. Θα κολυμπώ ήρεμα, ανέμελα και θα κουνώ το χέρι από μακριά σε κείνους που θα βρίσκονται απ’ έξω, στην παραλία. Δεν θα κολυμπάω σπασμωδικά, όπως τώρα. Γιατί οι βίαιες αυτές κινήσεις είναι που σε βουλιάζουν στον πάτο – σωστά; Όταν είσαι ήρεμος επιπλέεις χωρίς προσπάθεια. Μα όταν χτυπάς τα χέρια και τα πόδια πανικόβλητα, αργά η γρήγορα -βασανιστικά σίγουρα- βουλιάζεις.<br /><br />Και έτσι φύγαμε. Βράδυ φτάσαμε στην Πράγα. Χιόνι, κρύο, επικίνδυνα παγωμένα πεζοδρόμια, φασκιωμένοι περαστικοί και ζεστό κρασί σε πλαστικά ποτηράκια. Κάστρα, γέφυρες, ιστορίες. Αγόρασα και ένα γούνινο καπέλο που με έκανε να δείχνω πολύ κινηματογραφική. Γέλια, χαρές, βόλτες, παραμυθένια πόλη, όμορφη εξαγνισμένη από το κρύο, λευκή και αθώα. Ήρεμη. Ξανθά μωρά με κόκκινα μάγουλα και παιδάκια που κυλιούνται στο χιόνι. Αθώα. Ήρεμα. Οι κινήσεις όλων αργές - έτσι ακριβώς όπως μου αρέσουν… </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-4912009366881733767?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-66974071780994622172010-01-28T15:39:00.000-08:002010-02-02T08:18:38.772-08:00<span style="color:#ccffff;"></span><br /><span style="color:#ccffff;">Όλη μέρα σήμερα νιώθω την ανάγκη να πάρω τηλέφωνο κάποιον φίλο ή φίλη και να τους πω: «Φεύγουμε; Πάμε;». «Που», θα μου πουν. «Κάπου, δεν έχει νόημα… κάπου… όχι εδώ πάντως. Όχι σ΄ αυτή την πόλη άλλο. Δεν την μπορώ. Έξι μήνες είναι από τότε που γύρισα και ήδη δεν την αντέχω. Την αγαπώ, αλλά δεν την αντέχω. Έτσι που έχουν γίνει τα πράγματα δεν την αντέχω. Γι’ αυτό σου λέω, πάμε να φύγουμε… Έλα μαζί μου. Δεν θέλω να μαι μόνη στο φευγιό. Γιατί όταν πάω κάπου και είμαι ολομόναχη ψάχνω και βρίσκω τους πιο απίθανους ανθρώπους και γαντζώνομαι πάνω τους. Μα δεν το θέλω αυτό. Γι’ αυτό έλα εσύ μαζί μου, σε παρακαλώ…<br />Θα περάσουμε όμορφα, θα δεις. Πάμε να σπουδάσουμε τ’ αλλού ή να δουλέψουμε. Πάμε να κάτσουμε πάνω στην Τάουερ Μπριτζ και να αγναντεύουμε. Ή στο Πόρτσμουθ – ξέρεις μια ωραία θέα που έχει από κει; Πάμε να ξαπλώσουμε στο γρασίδι έξω από την Πινακοθήκη του Μονάχου, εκεί που βγαίνουν τα ζευγαράκια και λιάζονται τις ζεστές μέρες. Ή πάμε στις όχθες του Σπρε στο Βερολίνο να βρέξουμε τα πόδια μας. Ή στον Σηκουάνα να πιάσουμε ψάρια. Ή στις ακτές της Πορτογαλίας, να κολυμπήσουμε στον Ατλαντικό. Πάμε και στο Καστέλο να ακούσουμε φάντος ή στα Ντόκας να αναμιχθούμε με το πλήθος και να χορεύουμε ως το πρωί. Πάμε όπου θες εσύ, απλά πάρε με να φύγουμε, σε παρακαλώ. Οπουδήποτε αλλού, παρά μόνο να μην είμαστε εδώ. Εσύ και γω. Μόνοι μας. Και να γελάμε και να βολτάρουμε. Και οι άλλοι να μην ξέρουν που είμαστε. Να μην μας ψάχνουν καν. Να αδιαφορούν.»<br />«Και οι γονείς σου; Η δουλειές σου; Ο φίλος σου; Το σπίτι σου», θα μου πουν. «Όλα αυτά τι θα απογίνουν;»<br />Και εκεί θα δειλιάσω. Εκεί θα χάσω από τα μάτια μου και τον Μέλανα Δρυμό και τα Κανάλια του Άμστερνταμ και όλα αυτά που τόσο θα θελα να ξαναδώ. Εκεί θα διαλυθεί τ’ όνειρο. Θα δειλιάσω και θα τρέξω πίσω στη φωλιά μου.<br />«Μην μου το χαλάς, σε παρακαλώ. Πάμε να φύγουμε. Πάμε – ή τώρα ή αμέσως. Πάμε…»</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6697407178099462217?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-7568080018298903082010-01-28T07:19:00.000-08:002010-01-28T07:29:15.967-08:00<div align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2GrbO3bGII/AAAAAAAAAFI/jsT9TCa9fOE/s1600-h/untitled,.bmp"><span style="color:#ff9966;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 213px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431811109920905346" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2GrbO3bGII/AAAAAAAAAFI/jsT9TCa9fOE/s320/untitled,.bmp" /></span></a><span style="font-size:85%;color:#ff9966;"> (φωτό: </span><a href="http://city-bloggers.blogspot.com/2008/06/blog-post.html"><span style="font-size:85%;color:#ff9966;">http://city-bloggers.blogspot.com/2008/06/blog-post.html</span></a><span style="font-size:85%;color:#ff9966;">)</span><br /><br /><span style="color:#ff9966;">Χτες έκατσα και έγραψα ένα εκτενέστατο και πολύ οργισμένο κείμενο για να συνοδεύσω αυτή τη φωτογραφία. Και έριξα πολύ κράξιμο προς διάφορες κατευθύνσεις. Και μετά σκέφτηκα: έχει νόημα; Αφού είναι βέβαιοι ότι έχουν δίκιο… Σιγά μην τους αλλάξω γνώμη. Στην τελική, ο καθένας ας έχει την γνώμη του – αν συμφωνούσαμε όλοι δεν θα χε ενδιαφέρον…<br />Λέω λοιπόν να παραθέσω δυο αποσπάσματα μόνο από εκείνο το κείμενο:<br /><br />«Να σου πω τι θα θελα λοιπόν; Θα θελα να σουν τόσο δυνατός, που να μην φοβόσουν να φανείς αδύναμος μπροστά μου. Σε θέλω αδύναμο στον έρωτα. Σε θέλω παραδομένο. Σε θέλω αγαπησιάρη… Αν είσαι έτσι, σου ορκίζομαι ότι δεν θα σε βλάψω με κανέναν τρόπο […]<br />Και το νέο σύνθημα είναι: “Αγάπη ρε μουνιά…”<br />Νιώστε ρε… αγαπήστε… μη φοβάστε… δεν είναι ντροπή…»<br /><br />Αυτά τα ολίγα... </span><span style="color:#ff9966;">και μια σαφώς πιο ήρεμη διάθεση :P</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-756808001829890308?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-80098536295801149142010-01-27T17:24:00.000-08:002010-01-27T17:31:08.813-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2Dnx2ONGWI/AAAAAAAAAFA/jGhEgCsT0NY/s1600-h/Gothic_wedding_ceremony.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 213px; FLOAT: right; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431595994163517794" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S2Dnx2ONGWI/AAAAAAAAAFA/jGhEgCsT0NY/s320/Gothic_wedding_ceremony.jpg" /></a>Εδώ και καιρό φαντασιώνομαι έναν μεταμοντέρνο γάμο:<br /><br />Η νύφη (εγώ, ας πούμε) θα φοράει το αυτονόητο μαύρο νυφικό, ενώ ο γαμπρός μία μαύρη ολόσωμη στολή βατραχανθρώπου - μη με ρωτάτε γιατί... έτσι τη βρίσκω εγώ...<br /><br />Αντί για κουφέτα, θα μοιράζουν πασατέμπο ή/και ποπ κορν – γιατί θα έχει ενδιαφέρον το θέαμα και οι καλεσμένοι πρέπει να έχουν κάτι τις να τσιμπολογάνε. Εξάλλου, τα κουφέτα καταλήγουν στα σκουπίδια συνήθως.<br /><br />Επιπλεόν, το ρύζι που θα πετούν οι καλεσμένοι θα είναι βρασμένο – για να μην τραυματιστούν η νύφη και ο γαμπρός.<br /><br />Το ένα παρανυφάκι θα έχει μακρύ μαλλί και μούσια, ενώ το άλλο θα είχε ξυρισμένο κεφάλι και χαλκά στη μύτη – θα είναι ίσως τα πρώτα παρανυφάκια cross-dressers…<br /><br />Ύστερα, οι κουμπάροι αντί για στέφανα θα τοποθετούν στον γαμπρό και στην νύφη χειροπέδες και θα καταπίνουν το κλειδί – kinky, isn’t it?<br /><br />Οι γονείς των δύο αλυσοδεμένων φυσικά δεν θα παραβρίσκονται στην τελετή – δεν θα το άντεχαν…<br /><br />Μουσική υπόκρουση θα είναι το «White Wedding» και το «Temple of Love» – μόνο αυτά τα δύο… εναλλάξ…<br /><br />Οι νεόνυμφοι θα φύγουν με το λεωφορείο – για οικολογικούς λόγους επιλέγουμε πάντα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.<br /><br />Τέλος, αντί για σεντόνι, έξω από το σπίτι των νεόνυμφων θα προβληθεί η πρώτη νύχτα γάμου τους σε γιγαντοοθόνη….<br /><br />(Έτσι παντρεύομαι… Αλήθεια…<br />Μετά θα με γιουχάρει όλη η γειτονιά βέβαια…. Αλλά how cares? Εγώ θα έχω κάνει το κομμάτι μου…)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-8009853629580114914?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-59456962328330906142010-01-27T10:22:00.000-08:002010-01-27T11:28:54.950-08:00<p><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/nAd8su_ENi0&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/nAd8su_ENi0&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color:#ff9966;">"Και αν υπήρχαν μεταξύ τους εκεί κάτω έπαινοι και τιμές και τίποτα βραβεία για κείνον που θάχε ισχυρότερη όραση να βλέπη ό,τι θα περνούσε εμπρός του, και να θυμάται ποια συνηθίζουν να περνούν πρώτα, ποια κατόπι τους και ποια μαζί–μαζί και έτσι να ήταν σε θέση να μαντεύη καλύτερα από κάθε άλλο τίνος θα είναι η σειρά του να παρουσιαστή, τι λες; θα είχε καμιά επιθυμία για όλ' αυτά και θα ζήλευε εκείνους που έτσι ετιμούσαν εκεί κάτω και που αφέντευαν επάνω στους άλλους; ή δε θα πάθαινε εκείνο που λέει ο Όμηρος για τον Αχιλλέα, και <em>θα προτιμούσε χίλιες φορές καλύτερα να ζη στον επάνω κόσμο και να δουλεύη κοντά σ' έναν άλλο δίχως κλήρο άνθρωπο, παρά να έχη τις ίδιες τις ιδέες και την ίδια ζωή όπως εκεί κάτω</em>;<br /><br />Κάθε άλλο κ' εγώ παραδέχομαι πως θα προτιμούσε να πάθη, παρά να ζη μ' εκείνο τον τρόπο."<br /><br />(Μτφρ. Ι.Ν. Γρυπάρης. χ.χ. Πλάτων. Πολιτεία. Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια. Πρόλογος Ε. Παπανούτσος. Ι–ΙΙ. Αθήνα: Ζαχαρόπουλος, στο </span><a href="http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?t=530&amp;m=2"><span style="color:#ff9966;">http://www.greek-language.gr/greekLang/ancient_greek/tools/corpora/anthology/content.html?t=530&amp;m=2</span></a><span style="color:#ff9966;">)<br /></span></p><p><span style="color:#66ff99;"><span style="color:#ffff99;">Δύο πράγματα μόνο:<br />1. Πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να γίνει μία σχετικά σύνθετη έννοια-περιγραφή με τη βοήθεια οπτικοακουστικών μέσω. Και μετά αναρωτιούνται γιατί τα παιδία στα σχολεία δεν ενδιαφέρονται να μάθουν… Μήπως δεν θέλουν –ή στην καλύτερη περίπτωση- δεν ενδιαφέρονται να τα βοηθήσουν να μάθουν; Γιατί αυτό που τους μαθαίνουν, αυτό που έχουν επιλέξει να υπάρχει στην διδακτέα ύλη, να τους το μαθαίνουν σωστά και πλήρως. Η ημιμάθεια και το «σχεδόν κατάλαβα» ισοδυναμεί με αμάθεια και εξασφαλίζει στο παιδί-μελλοντικό πολίτη μια σίγουρη θέση στην σπηλιά…<br /><br />2. Η αισθητική του βίντεο μου θυμίζει κάτι αρχαίες παιδικές σειρές που έβλεπα πριν από χρόνια (τους Άθλους του Ηρακλή, τον Θησέα κ.λπ.). Και νομίζω πως ταιριάζει απόλυτα με το όλο concept του σπηλαίου… </span></span><span style="color:#ffff99;">Δεν θα μου άρεσε καθόλου μία σύγχρονη, digital απεικόνιση… Πολύ απλά, θα χαλούσε την ατμόσφαιρα…. </span></p><p><span style="color:#ffff99;">Α! και ευχαριστώ πολύ τον φίλο που μου υπέδειξε το βίντεο...</span></p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5945696232833090614?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-16281843566982194462010-01-25T16:45:00.000-08:002010-01-25T16:57:53.738-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S148BiYPZcI/AAAAAAAAAEw/HdUvBEk_Qfw/s1600-h/S6301681.JPG"><span style="color:#66ff99;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430844197761410498" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S148BiYPZcI/AAAAAAAAAEw/HdUvBEk_Qfw/s320/S6301681.JPG" /></span></a><span style="color:#66ff99;"> </span><br /><div><span style="color:#66ff99;">Η μεσόκοπη κυρία με το κόκκινο νύχι και το γουναρικό μπήκε μέσα στο μπαρ αεράτη. Πλησίασε τον Μ., τον χαιρέτησε, κοίταξε γύρω της και του είπε με στόμφο: «Σαν πολύ χαλαρούς δεν τους έχετε εδωμέσα;». «Ναι, είμαστε καλά αφεντικά», της απάντησε εκείνος. «Η πολλή δημοκρατία βλάπτει», του αντιγύρισε αυτή και απομακρύνθηκε εκνευρισμένη με κατεύθυνση προς τον Τ..<br /><br />Και όλοι όσοι την άκουσαν ευχήθηκαν από μέσα τους να μην γίνει ποτέ αφεντικό… Να παραμείνει για πάντα τσατσά στο μπουρδέλο της και εκείνοι να μην έχουν καμία σχέση με το δικό της το μαγαζί...</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1628184356698219446?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-80863958736687745982010-01-25T15:20:00.000-08:002010-01-25T15:51:03.364-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S14tG6qTBNI/AAAAAAAAAEo/OAAuq58IMbU/s1600-h/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70004.jpg"><span style="color:#9999ff;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 314px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430827797504525522" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S14tG6qTBNI/AAAAAAAAAEo/OAAuq58IMbU/s320/%CF%83%CE%AC%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B70004.jpg" /></span></a><span style="color:#9999ff;"> (1976)<br /></span><div align="left"></div><div align="left"><span style="color:#9999ff;"></span></div><br /><div align="left"><span style="color:#9999ff;">Πέρασα όλο το απόγευμα ξεφυλλίζοντας άλμπουμ με παλιές φωτογραφίες: οι γονείς μου στα νιάτα τους, ο γάμος τους, οι θείες και ο θείος μου, τα βαφτίσια μου, τα πάρτυ γενεθλίων, το σχολείο, το μπαλέτο, οι διακοπές. Και άκουγα στο ριπίτ το «Mi vida» του Mano Chao:<br /><br /></span><em><span style="color:#9999ff;">“mi vida charquita d'agua turbia burbuja de jabon<br />mi ultimo refugio mi ultima ilusion </span></em></div><div align="left"><span style="color:#9999ff;"><em>no quiero que te vayas cada dia mas y mas"<br /></em><br />Και με έπιασε μια μελαγχολία, γιατί είδα όλη μου την ζωή απλωμένη μπροστά μου, πάνω σε γυαλιστερό χαρτί. Όλα εκείνα που δεν θυμόμουν τα είδα μέσα από εικόνες στατικές – που όμως ήταν τόσο ζωντανές.<br />Είδα μια άλλη εποχή∙ είδα τον πατέρα μου με καμπάνα και μια κιθάρα στο χέρι, την μάνα μου πιο όμορφη από ποτέ, τον αδερφό μου μωρό –αλλού να γελάει, αλλού να πέφτει κάτω και να κλαίει, αλλού να μου τραβάει τα μαλλιά-, είδα τα ταξίδια μας, τα παιχνίδια μας, τα αστεία που κάναμε – και ένιωσα αμήχανα. Γιατί είμαστε όλοι αλλιώς τώρα πια. Και γω δεν τρέχω στην παραλία και δεν κυκλοφορώ ξυπόλυτη στο χωρίο, στην Πάρο. Και δεν γελάω πια τόσο εύκολα. Ούτε κλαίω. Και δεν με κρατάνε αγκαλιά πια, γιατί δεν τους αφήνω. Κανέναν δεν αφήνω. Ενώ όταν ήμουν μωρό πήγαινα σε κάθε αγκαλιά και κούρνιαζα.<br />Θυμάμαι που για να κοιμηθώ έπαιζα με την άκρη του μαξιλαριού μου. Και όταν με κρατούσε κάποιος αγκαλιά για να με κοιμίσει έπαιζα με το αφτί του, που το περνούσα για την γωνία του μαξιλαριού.<br />Θυμάμαι τα παιχνίδια στην πλατεία του χωριού: μήλα, κρυφτό, αγαλματάκια ακούνητα. Και την διαμάχη που υπήρχε ανάμεσα στα αγόρια και τα κορίτσια. Θυμάμαι και τον Δ., που ήμουν μωρό ακόμα όταν τον ερωτεύτηκα – περίπου 6 χρονών. Και ήταν έρωτας κανονικός. Περίμενα όλο τον χειμώνα μέχρι να ρθει το καλοκαίρι για να τον δω και να παίξουμε κρυφτό, να τσακωθούμε, να με σπρώξει, να πέσω κάτω, να βάλω τα κλάματα. Και ένιωθα τέτοια ντροπή όταν μου απηύθυνε τον λόγο, μου κόβονταν τα πόδια, η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή - και ήμουν μόλις 6 ή 7 χρονών. Χρειάστηκε να περιμένω χρόνια για να ματαιωθεί αυτός ο έρωτας. Γιατί ένα βράδυ τον κράτησα στην αγκαλιά μου σαν το παιχνίδι που λαχταρούσα και επιτέλους μου το χαν χαρίσει. Μα εκείνος μ’ έκανε να νιώσω βρόμικη και λίγη. Σιχάθηκα και τους δύο μας – και μαζί με μας, το παιδικό μου όνειρο. Και έτσι το απέβαλα και πλέον δεν έχω παιδικούς έρωτες και απωθημένα να με κυνηγούν. Καλύτερα. Λένε εξάλλου πως για να αναγνωρίσεις τον τελευταίο σου έρωτα πρέπει να ξεχάσεις τον πρώτο. Τον ξέχασα λοιπόν, μα τον θυμήθηκα πάλι, για λίγο, πριν που τον είδα σε μια φωτογραφία μαζί με κάτι άλλα παιδιά.<br />Και είδα και άλλα όμορφα πράγματα: είδα τις εκδρομές στη Θεσσαλονίκη – που μια φορά με είχαν πάρει μαζί τους με 40 πυρετό και μισή ώρα αφότου είχαμε ξεκινήσει από την Αθήνα άρχισα να ρωτάω από το πίσω κάθισμα: «Φτάνουμε;». Είδα τα καλοκαίρια στην Κύπρο και την κρουαζιέρα Ισραήλ-Αίγυπτος (και εκείνο το αγόρι με την κίτρινη μπλούζα που μου άρεσε), είδα τους γονείς μου στο Παρίσι (τότε που μας είχαν αφήσει με τον αδερφό μου στην γιαγιά και τον παππού και εγώ έκλαιγα και ζητούσα να πάω μαζί – αλλά τα δώρα που μου έφεραν με έκαναν να τους συγχωρέσω που μ’ άφησαν πίσω), είδα και Πάσχα να ψήνουμε αρνί στην ταράτσα και να τρωγοπίνουμε, και χειμώνα με χιόνια και χιονοπόλεμους, και άνοιξη με σχολικές εκδρομές στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.<br />Ουφ! Είδα τόσα που δεν τα θυμάμαι ένα προς ένα. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι ήταν όλα τόσο όμορφα, όσο έχουν αποτυπωθεί στις φωτογραφίες… </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-8086395873668774598?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-62157610834695408452010-01-25T06:43:00.000-08:002010-01-27T12:49:50.630-08:00<span style="color:#cccccc;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/g7dxhbHAGRE&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/g7dxhbHAGRE&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Χτες βράδυ είδαν έναν εφιάλτη πολύ ρεαλιστικό.<br />Ήμουν, λέει, παγιδευμένη μέσα σε έναν καθρέφτη και ζούσα τα πάντα απ’ την ανάποδη. Μέσα σ’ αυτόν τον αντίστροφο κόσμο ήμουν ολομόναχη. Και εκείνοι που περνούσαν μπροστά απ΄ τον καθρέφτη και καμιά φορά σταματούσαν για να κοιταχτούν δεν με έβλεπαν, ακόμα και όταν κολλούσα το πρόσωπό μου πάνω στο γυαλί και τους κοιτούσα μέσα στα μάτια. Ούτε μ’ άκουγαν που τους φώναζα και χτυπούσα μανιασμένα το γυαλί.<br /><br />Μέσα σ’ αυτόν τον ανεστραμμένο κόσμο επικρατούσε μεγάλη σύγχυση: η εντύπωση που είχα για όσα βρίσκονταν από την άλλη πλευρά ήταν η αντίθετη απ' την πραγματική. Έτσι, συμπαθούσα τους αντιπαθητικούς και μισούσα τους αξιαγάπητους. Και νόμιζα πως όσοι στην πραγματικότητα νοιάζονται για μένα, αδιαφορούν. Και, αντίστοιχα, πως όσοι μ’ αγνοούν, δείχνουν ενδιαφέρον.<br />Έτσι, όταν πλησίαζε στον καθρέφτη ο αδιάφορος, εγώ επέμενα να του χτυπώ και να του φωνάζω δυνατά, νομίζοντας ότι ενδιαφέρεται για μένα και ότι με ψάχνει. Αντίθετα, όποτε ερχόταν προς το μέρος μου κάποιος που με έψαχνε και ανησυχούσε για την εξαφάνισή μου, εγώ τον αγνοούσα θεωρώντας πως, κι αν ακόμα με διακρίνει πίσω από τον καθρέφτη, δεν θα ασχοληθεί.<br />Και ήταν περίεργη όλη αυτή η ανακατωσούρα∙ ήταν θολή και θλιμμένη. Και όλα ήταν τόσο πληκτικά γιατί το μόνο που έκανα ήταν να προσπαθώ να τραβήξω την προσοχή των έξω –και μάλιστα των λάθος έξω…<br /><br />Και ύστερα ξύπνησα. Και ένιωθα μπλεγμένη. Γιατί συνειδητοποίησα πως εκείνα που συμβαίνουν στην άλλη πλευρά του καθρέφτη είναι αυτά ακριβώς που συμβαίνουν και σ’ αυτήν…<br />Και τότε παρακάλεσα εκείνον που χτες το βράδυ μ’ έστειλε εκεί, να με ξαναστείλει για να δω το ψέμα αντίστροφα, μήπως και καταλάβω τότε ποια είναι η αλήθεια…<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6215761083469540845?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-37620959341215342882010-01-25T05:43:00.000-08:002010-01-25T15:51:49.600-08:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S12mxQF6m4I/AAAAAAAAAEY/0vgDocAl_iM/s1600-h/S6301690.JPG"><span style="color:#cc66cc;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430680090742266754" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S12mxQF6m4I/AAAAAAAAAEY/0vgDocAl_iM/s320/S6301690.JPG" /></span></a><span style="color:#cc66cc;"> (Berlin, 2008)<br /><br />Και τότε κόλλησα το μάτι μου στην σχισμή για να δω τι υπήρχε από την άλλη πλευρά. Άραγε πώς να ζούσαν εκεί; Πώς να ένοιωθαν; Τι να σκέφτονταν πραγματικά; Τι να σκέφτονταν οι ίδιοι - όχι τι σκέφτονταν οι "από δώ" για αυτούς;<br />Άλλοι λένε πως ήταν δύσκολα τα πράγματα. Άλλοι λένε πως ήταν καλά, πως ζούσαν ευτυχισμένοι… Πως είχαν όλοι μια δουλεία, ένα σπίτι και ζούσαν ξέγνοιαστα… </span></div><div align="center"><span style="color:#cc66cc;">Λιτά αλλά ξέγνοιαστα… </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3762095934121534288?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-2862977190393735222010-01-24T17:30:00.000-08:002010-01-24T17:53:01.159-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1z3dU5-0II/AAAAAAAAAEQ/XbDZJxWT8eM/s1600-h/dscf5765.jpg"><span style="color:#ccccff;"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 231px; FLOAT: right; HEIGHT: 239px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430487333902143618" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1z3dU5-0II/AAAAAAAAAEQ/XbDZJxWT8eM/s320/dscf5765.jpg" /></span></a><span style="color:#ccccff;"> Χτες, ξανά, μετά από καιρό, είχα νεύρα – πολλά νεύρα – ανεξέλεγκτα νεύρα. Και ήταν μια από εκείνες τις φορές που νιώθω πως θα εκραγώ και θα καταλήξω και γω «παντού», σαν τη μικρή Αννούλα. Και μου ‘ρχεται να μπήξω τα κλάματα εκείνες τις φορές. Και δε ξέρω τι μου φταίει – ή μάλλον μισοξέρω, αλλά δεν θέλω να το παραδεχτώ….<br />Χτες π.χ. μου έφταιγες εσύ – να, τόλμησα και το παραδέχτηκα… Μη με ρωτήσεις γιατί - σου χω πει να μην με ρωτάς τα αυτονόητα γιατί εκνευρίζομαι χειρότερα.<br /><br />Η Κ., λοιπόν, μου είπε ότι η ψυχολόγος της είπε, όταν έχει νεύρα επειδή θέλει να πει κάτι σε κάποιον (να του προσάψει κάτι, να τον βρίσει κ.λπ.), αλλά δεν γίνεται ή/και δεν πρέπει να έρθει σε επικοινωνία μαζί του, να παίρνει ένα μαξιλάρι, να το στήνει όρθιο και να του τα χώνει, προσπαθώντας να πείσει τον εαυτό της ότι το μαξιλάρι είναι το πρόσωπο. Και η Κ. μου είπε να το κάνω και εγώ. Η Κ. και η ψυχολόγος της υπέθεσαν ότι κατηγορώντας ένα εκ φύσεως μουγγό μαξιλάρι θα αυτοϊκανοποιηθώ. Μα εγώ θέλω απαντήσεις, θέλω διάλογο, θέλω να δοθεί μια λύση – κατά προτίμηση οριστική.<br />Γιατί αν ήθελα μονόλογο, θα σου τα έγραφα αυτά που σου χω μαζεμένα. Και μετά θα στα ξανάγραφα. Και μετά μια τρίτη φορά, με άλλα λόγια. Και ύστερα μια τέταρτη. Και τελειωμό δεν θα χε αυτή η ιστορία.<br />Το ίδιο θα συμβεί και με το βουβό μαξιλάρι. Θα του τα ψάλω, θα του τα ψάλω δύο, μετά θα απελπιστώ χειρότερα που δεν θα λαμβάνω καμία απάντηση. Που δεν θα θελήσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Τελικά ίσως να μοιάζετε πολύ με το μαξιλάρι: ούτε σένα σε απασχολεί να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.<br /><br />Άκου λοιπόν αυτό: μπορεί να αρνούμαι να εφαρμόσω την τεχνική με το μαξιλάρι, όπως με δασκαλέψανε, σκέφτομαι όμως να εφαρμόσω μία άλλη τεχνική που επίσης περιλαμβάνει μαξιλάρι, μια πανάρχαια, παγανιστική τεχνική – «βουντού» λέγεται. Εκεί δεν μιλάς στο μαξιλάρι – το ξεκοιλιάζεις. Του κοτσάρεις και μια φωτό πάνω, του βάζεις και μια μπλούζα, το στερεώνεις στον τοίχο και χωρίς να πεις κουβέντα το ξεκοιλιάζεις –γιατί, είπαμε, το μαξιλάρι δεν απαντάει, αρα δεν έχει κανένα απλύτως νόημα να του μιλήσεις, να του πεις μια συγνώμη. Ε, και τότε ξεθυμαίνεις. Χωρίς κλάψες και μαλακίες. Χωρίς λόγια και πολλές πολλές σκέψεις… Ωμά… Άψυχα… Γιατί όπως λέμε συχνά με την Κ.: «Τι κάνουμε σε όποιον αρνείται να συνεννοηθεί μαζί μας; Τον δέρνουμε… Και αν εξακολουθεί να μην μας καταλαβαίνει; Τον σκοτώνουμε…»<br /><br />(Μήπως τελικά να αφήσουμε και οι δύο τα μαξιλάρια μας κάτω και να πάμε σε κανέναν ψυχίατρο;;;;)<br /><br />Χρήσιμοι σύνδεσμοι:<br /></span><a href="http://www.ehow.com/how_4869933_make-voodoo-love-doll.html"><span style="color:#ccccff;">http://www.ehow.com/how_4869933_make-voodoo-love-doll.html</span></a><br /><a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Hoodoo_(folk_magic"><span style="color:#ccccff;">http://en.wikipedia.org/wiki/Hoodoo_(folk_magic</span></a><span style="color:#ccccff;">) </span><br /><br /><br /><span style="color:#ccccff;">εικόνα: </span><a href="http://cdn.shopify.com/s/files/1/0021/3352/products/dscf5765.jpg"><span style="color:#ccccff;">http://cdn.shopify.com/s/files/1/0021/3352/products/dscf5765.jpg</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-286297719039373522?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-77934147627030692132010-01-24T14:44:00.000-08:002010-01-24T14:51:04.266-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1zOSzY3L7I/AAAAAAAAAEI/VeLMzHsZVkM/s1600-h/kiss_klimt_gustav_j800.jpg"><span style="color:#ffff99;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 380px; DISPLAY: block; HEIGHT: 361px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430442073129430962" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1zOSzY3L7I/AAAAAAAAAEI/VeLMzHsZVkM/s320/kiss_klimt_gustav_j800.jpg" /></span></a><span style="color:#ffff99;"> </span><br /><div><span style="color:#ffff99;">Θυμάσαι πώς ξεκίνησε η ιστορία μας; Γνωριστήκαμε στο μάθημα της Δημιουργικής Συγγραφής. Ξένη εγώ, φοιτήτρια για ένα εξάμηνο στη Γερμανία. Άριος εσύ. Πρωτότυπος Άριος. Μελαχρινός, γλυκός, ζεστός. Μου θύμιζες Έλληνα.<br />Απ’ την πρώτη στιγμή που σε είδα σε λάτρεψα.<br />Στο πρώτο εκείνο μάθημα της Δημιουργικής Συγγραφής, καθόσουν ακριβώς απέναντί μου. Τα ζεστά σου μάτια με φόντο μια παγωμένη γερμανική μέρα, έξω από το παράθυρο. Έψαχνα διαρκώς αφορμές για να συναντήσω το βλέμμα σου.<br /><br />Περνούσαν οι μέρες. Τα ντροπαλά βλέμματα έδωσαν την θέση τους σε δειλά αγγίγματα, που μου θύμιζαν ένα έρωτα σχολικό. Και ύστερα τα αγγίγματα έγιναν πιο θαρραλέα και κάπως σκόπιμα. Ώσπου πετύχαμε έναν καλό βαθμό οικειότητας - είπαμε: μοιάζεις με Έλληνα, αλλά είσαι Άριος.<br /><br />Μια μέρα –ήταν στο δεύτερο μάθημα, δηλαδή την δεύτερη φορά που σε είδα– συνέβη ένα αξιοσημείωτο γεγονός, που με έβαλε σε σκέψεις.<br />Κάναμε μια άσκηση brainstorming – θυμάσαι; Ο Grzimek έγραφε στον πινάκα λέξεις και εμείς έπρεπε να γράφουμε σε ένα χαρτί την πρώτη σκέψη που θα μας ερχόταν στο μυαλό.<br />Η πρώτη λέξη ήταν «Blut», αίμα. Στο χαρτί μου έγραψα φόνος.<br />Η δεύτερη λέξη ήταν «weis», λευκό. Και έγραψα κενό.<br />Η τρίτη ήταν «Sprache», γλώσσα. Έγραψα μετάφραση.<br />Ακλούθησαν οι λέξεις «Gott», θεός, και «Politik», πολιτική. Ουρανός και απάτη, αντίστοιχα.<br />Τέλος, ο Grzimek έγραψε στον πίνακα τη λέξη «Malerei», ζωγραφική. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν «Φιλί» του Κλιμτ. Κρεμόταν δύο βδομάδες τώρα απέναντι από το κρεβάτι, στο καινούργιο γερμανικό μου δωμάτιο. Κοιμόμουν και ξυπνούσαν αντικρίζοντας την υπέροχη εικόνα ενός άντρα που κρατά σφιχτά μια πολύχρωμη γυναίκα και να την φιλά τρυφερά. Πόσο θα θελα να μουν και γω μια πολύχρωμη γυναίκα μέσα σε δύο χέρια που να με σφίγγουν ανεπαίσθητα….<br /><br />Ύστερα διαβάσαμε τις λίστες μας και αναζητήσαμε κοινές λέξεις και διαφορές στις απαντήσεις που είχαμε δώσει. Και απ’ όσο θυμάμαι, στη λέξη αίμα οι περισσότεροι απάντησαν με την λέξη κόκκινο. Εσύ απάντησες δολοφόνος. Ύστερα, στη λέξη λευκό, απάντησες χαρτί, ενώ όλοι σχεδόν απάντησαν χιόνι, και για τη λέξη γλώσσα έγραψες σύστημα, ενώ οι άλλοι είχαν γράψει λέξεις όπως Αγγλικά, βιβλίο και μάθημα. Τέλος, για τη λέξη θεός είπες ψηλά και για την πολιτική ψέμα.<br />Και μου κανε τεράστια εντύπωση τότε που οι απαντήσεις σου ήταν αρκετά κοντά στις δικές μου: φόνος-δολοφόνος κενό-χαρτί μετάφραση-σύστημα ουρανός-ψηλά απάτη-ψέμα Για μια στιγμή σκέφτηκα πως ίσως ανάμεσά μας να υπήρχε μια ανώτερη πνευματική σχέση, ένα άυλο μεταφυσικό νήμα που να συνέδεε τα μυαλά μας και να επέτρεπε την αμφίδρομη κίνηση ιδεών και σκέψεων. «Σύνερθε» σκέφτηκα «αυτά δεν υπάρχουν. Άπλα έτυχε το μυαλό του να προσπεράσει τον τυπικό συνειρμό αίμα-κόκκινο και να σκεφτεί κάτι παρόμοιο με αυτό που σκέφτηκες και συ. Αυτό είναι όλο. Έτσι και αλλιώς, ίσως τελικά να μην υπάρχει και πολύ μεγάλη σχέση ανάμεσα στις λέξεις που επιλέξαμε εμείς οι δύο».<br />Και εκεί που είχα κατορθώσει να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσει να φαντάζεται αόρατα νήματα και μαγικές κεραίες που να εκπέμπουν σκέψεις, σε άκουσα να αρθρώνεις τη λέξη Φιλί. Απορροφημένη καθώς ήμουν στον παραλογισμό μου, άργησα να καταλάβω πως αυτή ήταν η απάντησή σου για τη λέξη ζωγραφική.<br />Σκάλωσα. Δεν πίστευα πως είχες δώσει την ίδια ακριβώς απάντηση με εμένα. Αυτή ήταν μια σύμπτωση πολύ σαφής και συγκεκριμένη: «Το Φιλί» του Κλιμτ - ούτε η «Γκουέρνικα», ούτε η «Τζοκόντα», ούτε «οι Παπαρούνες» του Μονέ. «Το Φιλί του Κλιμτ». Αυτό το φιλί∙ το ίδιο φιλί που είχα σκεφτεί και γω.<br /><br />Ξέρω πως δεν υπάρχουν νοητικά νήματα και μεταφυσικές οδοί επικοινωνίας ανάμεσα στα μυαλά των ανθρώπων. Ξέρω πως όλα σχεδόν είναι θέμα συμπτώσεων. Αυτή η σύμπτωση όμως μου άρεσε πολύ. Σήμαινε πολλά για μένα. Σήμαινε πως υπήρχε ένα τουλάχιστον κοινό στοιχείο ανάμεσά μας – μια πρώτη κοινή σκέψη. Και με ενθάρρυνε αυτό. Με ενθουσίασε. Έτσι όπως ενθουσιάζεται το δεκατετράχρονο κορίτσι όταν μαθαίνει πως το αγόρι που του αρέσει ακούει την ίδια μουσική με αυτό. Και έτσι σε ερωτεύτηκα – σαν μικρό κορίτσι. Και έτσι θα ερωτεύομαι πάντα, να το ξέρεις… </span></div><br /><div><span style="color:#ffff99;"></span></div><br /><div><span style="color:#ffff99;">(εικονα: http://www.gnostic.org)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7793414762703069213?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-12465189244575201192010-01-24T12:05:00.000-08:002010-01-24T14:14:10.058-08:00<span style="color:#ff6600;"></span><br /><span style="color:#ff6600;">Πόνεσέ με, αρκεί στο τέλος να με λυτρώσεις<br />να κάνεις την πουτάνα την καρδιά μου να χτυπήσει ξανά<br />να με αγγίξεις πάλι σε εκείνο το μικρό, κρυφό σημείο </span><br /><span style="color:#ff6600;"><br /><em>Γύρνα πίσω<br />για ένα αποχαιρετιστήριο φιλί<br />ή για το καλωσόρισμα -<br />θα υποκύψω, στ’ ορκίζομαι<br /><br />Γύρνα γιατί πονάω που η τελευταία σου εικόνα ήταν τόσο φευγαλέα<br />Και δεν αποχαιρετιστήκαμε ποτέ όπως μας άρμοζε<br />Θα θελα να με δεις πώς κλαίω<br />γιατί κλαίω σπάνια<br />και θα θελα να στην κάνω χάρισμα αυτή την σπάνια εικόνα<br /><br />Γύρνα και απόθεσέ με στο κρεβάτι<br />Σκέπασε με και φίλησέ με<br />Πες τουλάχιστον μια καληνύχτα πριν το φευγιό -<br />ή ό,τι άλλο έχεις αφήσει να πεις για το τέλος<br />Θέλω απλά να νιώσω την ανάσα σου εκεί, στο λαιμό<br /><br />Ή γύρνα και πες σ’ αγαπώ<br />και δεν θα αντισταθώ – στ’ ορκίζομαι<br />Θα σου παραδώσω το αντικλείδι που σου αφαίρεσα – ή που κάπου σου παράπεσε<br />Κι ύστερα θα πέσω να κοιμηθώ<br />Ήσυχα – γιατί θα σου χω παραδώσει το αντικλείδι<br />και στο δρόμο θα χουν πάψει να αντιλαλούν τραγούδια πένθιμα<br /><br />Γύρνα γιατί έχω αρχίσει να ξεχνάω πώς αγαπούν<br />κι η καρδία μου πρέπει να επιστρέψει στην θέση της,<br />δηλαδή σε σένα,<br />δηλαδή εκεί που ανήκει,<br />εκεί που θέλω να ανήκει<br /><br />Γύρνα κι είναι ωραία εδώ<br />στο ορκίζομαι<br />Είναι τα λίγα που ζήσαμε και τα πολλά που δεν προλάβαν να ‘ρθουν<br />Είναι όλα αυτά εδώ, δίπλα μου<br />και περιμένουν<br />Έλα κι άρπαξέ τα ή διάγραψέ τα<br />γιατί σβήνουν από μόνα τους με τον καιρό<br />και πονάω που τα βλέπω να αργοχάνονται<br /><br />Γύρνα γιατί ήταν γλυκές οι μέρες και οι νύχτες μας<br />Και με δέσαν πάνω σου οι μήνες της απουσίας<br />και η ελπίδα για ένα μέλλον κοινό<br />βραχύ ή μακρό<br /><br />Γυρνά γιατί ξεχνάω σιγά σιγά<br />κι αλλάζω<br />Μα θέλω να με βρεις όπως με ήξερες<br />να με πιάσεις απ’ το σημείο που μ’ άφησες<br />να ρθείς να με βρεις εκεί στα μισά του δρόμου που χαθήκαμε</em><br /><br /><br /></span><span style="color:#ff6600;"></span><span style="color:#ff6600;"><p><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430400594583308690" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1yokbw1SZI/AAAAAAAAAEA/Cpb1nRHfPGg/s320/P6090346.JPG" /><br />Έλα γιατί έχω κουραστεί να περιμένω μόνη μου μέσα στο κρύο<br />και φοβάμαι το σκοτάδι που πλημμυρίζει αυτό τον έρημο δρόμο<br /><br />Έλα γιατί κοιτάω το ρολόι μου και νομίζω πως έχει έρθει η ώρα να φύγω<br />Κουράστηκα και κρυώνω<br />Με περιμένουν κιόλας<br />Και δεν έχεις πάρει καν ένα τηλέφωνο να πεις ότι κάτι σου ‘τυχε και θα αργήσεις<br /><br />Γύρνα - ή τώρα ή αμέσως…<br /><br /><br />5 Δεκ. 2009</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1246518924457520119?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-71666678871281141862010-01-24T08:22:00.000-08:002010-01-24T08:35:58.915-08:00<span style="color:#99ff99;">Για τον κουμπάρο μου, που του αρεσουν τα τραγούδια που μιλούν για πιστόλια και έρωτες, όσο και μένα...<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/81PDEXpKrmc&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/81PDEXpKrmc&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><strong><em><span style="font-size:130%;">"With a gun for a lover and a shot for the pain inside..."</span></em></strong> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7166667887128114186?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-73122543605548742872010-01-22T14:37:00.000-08:002010-01-24T13:18:45.503-08:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1op8eczd5I/AAAAAAAAAD4/qjKeI0op_0w/s1600-h/S6301654.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 240px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429698419691321234" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1op8eczd5I/AAAAAAAAAD4/qjKeI0op_0w/s320/S6301654.JPG" /></a><span style="color:#ff6666;"> (Berlin, 2008)<br /><br /><br />How long is now?<br />And how short is forever?</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7312254360554874287?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-21340829009634589712010-01-22T12:38:00.000-08:002010-01-22T12:58:21.723-08:00<span style="color:#ffffcc;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9Rc95l6SnSI&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/9Rc95l6SnSI&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /></span><span style="color:#ffffcc;"><em>"I want to, I want to be someone else or I'll explode<br />Floating upon the surface for<br />The birds, the birds, the birds"</em><br /><br /><br />Τους τελευταίους μήνες, νιώθω να αιωρούμαι πάνω από μια απέραντη γυάλινη επιφάνεια. Κάτω απ’ αυτήν υπάρχει μια σκουρόχρωμη ουσία, που μου είναι αδύνατο να προσδιορίσω την υφή της από δω πάνω που κρέμομαι. Ίσως είναι νερό – ένας σκοτεινός ωκεανός χωρίς πυθμένα. Ίσως είναι αέρας. Ίσως είναι κενό. Ίσως είναι το διάστημα. Κατά τόπους και διαστήματα ξεσπάει μία θολή λάμψη. Ένα αστέρι, ίσως. Ή ένα κύμα που αστράφτει στη θέα ενός αστεριού.<br />Και ζω με αυτόν τον φόβο: ότι κάποια στιγμή το λεπτό σκοινί που με κρατά στον αέρα θα κοπεί και θα πέσω κατευθείαν πάνω της. Και ύστερα θα με καταπιεί το σκοτάδι.<br />Φοβάμαι πως το σκοινί αυτό δεν θα κοπεί από μόνο του – παρότι λεπτό, έχει αντέξει για χρόνια. Ούτε θα κοπεί με εξωτερική παρέμβαση. Έχω το προαίσθημα ότι θα το κόψω μόνη μου. Ότι θα ορμίσω πάνω στη γυάλινη επιφάνεια με τη θέλησή μου, με μεγάλη μου χαρά.<br />Ίσως κάτω από την τρομαχτική της γυαλάδα να κρύβεται τελικά κάτι όμορφο. Ίσως όχι. Εύχομαι κάποια στιγμή να το μάθω.<br /><br /><br /></span><span style="color:#ffffcc;"><em>"You want me, well fucking well come and find me<br />I'll be waiting with a gun and a pack of sandwiches<br />And nothing, nothing, nothing, nothing<br /><br />You want me, well, come on and break the door down<br />You want me, fucking come on and break the door down<br />I'm ready, I'm ready, I'm ready, I'm ready, I'm ready..."</em><br /><br />9 Δεκ. 2009 </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-2134082900963458971?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-14160771454419949212010-01-22T09:39:00.000-08:002010-01-22T12:54:29.064-08:00<p><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/pTe6DF7Erx0&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/pTe6DF7Erx0&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><span style="color:#66cccc;">In the darkest times<br />Darkest fears are heard<br /></span><span style="color:#66cccc;"><em>And from the safest places<br />Come the bravest words</em><br />Some make a quiet life<br />To keep this<br />Scared old world at bay<br />The dogs are howling on the street outside<br />So they close the curtains, hope they go away<br />And it's pressure from all sides<br />Coming down around our ears<br /></span><span style="color:#66cccc;"><em>Stuck in this room without a door<br />Scratched away at the walls for years</em><br />All we've got to show is the dust on the floor<br />And here it comes, a new dark age<br /><br />I catch your eyes<br />Before they fall to the ground<br />We're running out of time, breath and steam<br />We're running down<br />They're burning witches<br />Up on punishment hill<br />Dying proof in the power of autority<br />To exact it's will </span></p><p><span style="color:#66cccc;"><em>And we've broken our fingers<br />Broken our faith<br />Broken our hearts so many times<br />They can't be broken anymore</em></span><span style="color:#66cccc;"><em><br /></em></span><span style="color:#66cccc;">All we've got to show is the dust on the floor<br />And here it comes, a new dark age<br />Here it comes….</span> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-1416077145441994921?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-92036420183548015652010-01-22T06:47:00.000-08:002010-01-22T06:55:00.089-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1m7B6Pce6I/AAAAAAAAADo/8iMMSDbrSpw/s1600-h/Hello.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 228px; FLOAT: right; HEIGHT: 146px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429576467260144546" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1m7B6Pce6I/AAAAAAAAADo/8iMMSDbrSpw/s320/Hello.jpg" /></a><br /><div><span style="color:#ffccff;"><em></em></span></div><div><span style="color:#ffccff;"><em><a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1m7B6Pce6I/AAAAAAAAADo/8iMMSDbrSpw/s1600-h/Hello.jpg"></a></em></span></div><div><span style="color:#ffccff;"><em>“Don't treat me like a God<br />Treat me like a dog<br />I'll come home to you<br />To you”</em><br /><br />James, “Senorita” </span></div><span style="color:#ffccff;"></span><br /><p><span style="color:#ffccff;"></span></p><p><span style="color:#ffccff;"></span></p><p><span style="color:#ffccff;"></p></span><span style="color:#ffccff;"><p><br />Μου είναι πλέον ξεκάθαρο πως ο έρωτας είναι ένα παιχνίδι υποταγής και εξουσίας. Και τις κινήσεις που κάνουν τα πιόνια πάνω στο ταμπλό –κακά τα ψέματα, φίλε Κ.- τις καθορίζει όλες η γυναίκα. Ο άντρας δεν εφαρμόζει στρατηγικές στον έρωτα. Τον διέπουν δύο πράγματα μόνο: η κάβλα και ο φόβος – ακριβέστερα: οι διάφορες φοβίες του. Σπανίως καταστρώνει σχέδια∙ συνήθως ενεργεί ενστικτωδώς∙ ενίοτε σπασμωδικώς. Και αυτή η πρωτόγονη αδυναμία του άντρα για να ελέγξει το παιχνίδι συχνά τον κάνει να μοιάζει τόσο μοιραίος και ελκυστικός…<br />Η γυναίκα, αντίθετα, μπορεί και οφείλει να κινεί τα νήματα. Δεν μιλώ για χειραγώγηση του συμπαίκτη – κανείς δεν θα θελε κάτι τέτοιο, γιατί τότε το παιχνίδι δεν θα χε κανένα απολύτως ενδιαφέρον. Αναφέρομαι στην ανάγκη ο ένας από τους δύο να βρίσκεται στο τιμόνι. Αλλιώς αυτό το περίφημο πλοίο του έρωτα θα πλέει ακυβέρνητο…<br />Και το κλειδί της υπόθεσης πρέπει να ναι αυτό: να στερείς τον εαυτό σου από τον άλλον. Στις απλές περιπτώσεις, αρκεί να δίνεις την εντύπωση πως δεν είσαι διαθέσιμη. Στις περιπτώσεις μέτριας δυσκολίας, μπορείς να τον περιφρονείς με μέτρο: «Treat me like a dog, I'll come home to you…». Στα δύσκολα περιστατικά, επιβάλλεται να του στερείς τον εαυτό σου ολοκληρωτικά. Να χάνεσαι, να παύεις να υπάρχεις. Γιατί η επιθυμία για κάτι κρίνεται στην έλλειψη ή την απουσία του. Όπως ακριβώς και «της αγάπης η ουσία», που λέει και το τραγούδι.<br /><strong>Είναι απλό: την δίψα την βιώνεις πιο έντονα στην έρημο. Η ανάγκη για ένα τσιγάρο μεγεθύνεται όταν σου χει τελειώσει ο καπνός. </strong></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-9203642018354801565?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-76395672353192601252010-01-21T17:51:00.000-08:002010-01-21T17:59:42.176-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1kGQuLDM9I/AAAAAAAAADg/46TV7s7KnuY/s1600-h/off-target.png"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 201px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5429377710113895378" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S1kGQuLDM9I/AAAAAAAAADg/46TV7s7KnuY/s320/off-target.png" /></a><br /><div><span style="color:#ffffff;">Τελικά, φαίνεται ότι ο καθένας ψάχνει να βρει αυτό που του λείπει.<br />Και δεν κατηγορώ κανέναν. Αρκεί να ξέρει ακριβώς τι ψάχνει. Και να μην χάνει τον στόχο από τα μάτια του.</span> </div><div> </div><div><span style="color:#ffffff;"></span></div><div><span style="color:#ffffff;">(pic: </span><a href="http://www.ignitesocialmedia.com/"><span style="color:#ffffff;">http://www.ignitesocialmedia.com/</span></a><span style="color:#ffffff;">) </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-7639567235319260125?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-37851465330086539972010-01-12T14:58:00.000-08:002010-01-12T15:11:26.359-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S00BIQ2dmEI/AAAAAAAAADI/sgruK-uoHr8/s1600-h/118830-taming-of-the-shrew_LATheatreGuide_large.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 207px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425994367525296194" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S00BIQ2dmEI/AAAAAAAAADI/sgruK-uoHr8/s320/118830-taming-of-the-shrew_LATheatreGuide_large.jpg" /></a><span style="color:#ff9966;"><br /></span><div><span style="color:#ff9966;">Παραπονιέσαι συχνά που αντιδρώ όταν πας να μ’ αγκαλιάσεις ή να με φιλήσεις μπροστά σε κόσμο. Παραπονιέσαι που νοιάζομαι τόσο για τις αντιδράσεις του περίγυρου. Νομίζεις ότι ντρέπομαι και ότι με νοιάζει τι θα πουν ή μήπως γελάσουν. Μάθε λοιπόν πως δεν είναι ντροπή αυτό που νιώθω… Απλά ξέρω πως ο έρωτας πρέπει να μένει κρυφός∙ το ξέρω καλά, το έχω διαβάσει –και ήταν σπουδαίοι αυτοί οι δυο που ξέρω με βεβαιότητα ότι το παν. Και το έχω δει να επαληθεύεται στην πράξη. Ο έρωτας πρέπει να μένει κρυφός γιατί είναι πολύτιμος – και κάθε τι που είναι πολύτιμο πρέπει να μένει κρυμμένο. Φαντάσου να χες στην κατοχή σου ένα σπάνιο διαμάντι. Θα το έδειχνες σ’ όλο τον κόσμο; Θα περηφανευόσουν για αυτό; Δεν νομίζω πως θα παιρνες τέτοιο ρίσκο…<br />Έτσι είναι και τα πολύτιμα συναισθήματα – πρέπει να μένουν κρυμμένα από τα μάτια των πολλών. Και δεν είναι μυστικοπάθεια αυτό. Ούτε προκατάληψη – δεν πιστεύω στο μάτι. Αλλά να, ο κόσμος ζηλεύει και δεν θέλω να εκθέτω στη γλώσσα και στα μάτια του την χαρά μου. Είναι δική μου η χαρά και είναι ακόμα πιο μεγάλη όταν είναι μόνο δική μου.<br />Γι’ αυτό σε παρακαλώ, μην μου ζητάς φιλιά δημόσια. Και μην μου πιάσεις ποτέ το χέρι όταν θα περπατάμε στον δρόμο μαζί. Και μην με πεις ποτέ «μωρό μου» ή κάτι τέτοιο μπροστά σε τρίτους. Δεν θέλω να συμμετέχουν… Δεν θέλω κομπάρσους στα συναισθήματά μου. Θέλω μονάχα δυο πρωταγωνιστές…</span> </div><div><span style="color:#ff9966;">(εικόνα: </span><a href="http://www.backstage.com/"><span style="color:#ff9966;">http://www.backstage.com</span></a><span style="color:#ff9966;">) </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3785146533008653997?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-25248248378625869552010-01-12T11:00:00.000-08:002010-01-12T11:04:13.162-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0zHOg-xjZI/AAAAAAAAADA/3MdWRCu4bsA/s1600-h/my_bloody_jacket_by_klarissimus.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425930703259930002" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0zHOg-xjZI/AAAAAAAAADA/3MdWRCu4bsA/s320/my_bloody_jacket_by_klarissimus.jpg" /></a><br /><span style="color:#6666cc;">Και μια ακόμη εικόνα του τζάκετ του Μ., από το προτζεκτ "Statuephilia" (καλά θυμάμαι?)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-2524824837862586955?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-30966286287794296512010-01-11T14:43:00.000-08:002010-01-12T11:09:41.990-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0up9Kka_2I/AAAAAAAAAC4/jsyffGIDEJA/s1600-h/jac.jpg"><span style="color:#339999;"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 241px; FLOAT: right; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425617044372127586" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0up9Kka_2I/AAAAAAAAAC4/jsyffGIDEJA/s320/jac.jpg" /></span></a><span style="color:#339999;"> Από τότε που τον γνώρισα, ο Μ. φοράει διαρκώς ένα γαλάζιο τζιν μπουφάν. Μόνο τα καλοκαίρια το ξεφορτώνεται από τους ώμους του. Όλες τις άλλες εποχές του χρόνου του κουβαλάει μαζί του και το φοράει με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια. Ακόμα και στα κρύα της Αγγλίας, τον θυμάμαι να φοράει το αγαπημένο του τζάκετ. Και εμείς να του λέμε: «Ρε Μ., δεν κρυώνεις; Δεν πας να αγοράσεις ένα ζεστό μπουφάν; Θα αρρωστήσεις…». Μας αγνοούσε – όπως κάνει ο καθένας που αγαπάει κάτι πολύ και οι άλλοι τον προτρέπουν να το αφήσει, επειδή δεν συμμετέχουν σε αυτή την σχέση αγάπης (που μπορεί να υπάρχει ανάμεσα σε άνθρωπο και άνθρωπο ή σε άνθρωπο και αντικείμενο – αλλά ας μην ξεφεύγουμε από το θέμα…).<br />Θυμάμαι και ένα άλλο σκηνικό με πρωταγωνιστή το τζάκετ του Μ.. Ήμασταν, που λέτε, στο Save με τις κοπέλες και μπαίνει μέσα σε κάποια στιγμή ο Μ.. Μας πλησιάζει στο μπαρ, μας χαιρετάει, αφήνει το μπουφάν του δίπλα μας και πάει να μιλήσει σε κάποιους άλλους που κάθονταν πιο κει. Και τότε εμείς οι άψυχες αποφασίσαμε να παίξουμε ένα κακόβουλο παιχνίδι: να κρύψουμε το τζάκετ του Μ. και να προσποιηθούμε πως δεν γνωρίζουμε τίποτα για την εξαφάνιση του πολύτιμου αντικειμένου. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες (ήμουν ήδη στην τέταρτη μπύρα), όμως ο Μ. κατόρθωσε τελικά να βρει την αγάπη του – το Save εξάλλου είναι αρκετά μικρό. Και αναρωτιόμουν τότε: τι θα γινόταν ο Μ. ξεχνούσε κάπου το τζάκετ ένα βράδυ (ας πούμε σε ένα παγκάκι ή σε ένα ταξί) και το έχανε στα αλήθεια; Και ύστερα το ξανασκέφτηκα: γίνεται κάποιος να ξεχάσει κάπου το αγαπημένο του τζάκετ; Σαν να λέμε: γίνεται κάποιος να ξεχάσει κάπου το παιδί του; Ή την μάνα του; Δύσκολο… Ο Μ. δεν θα έχανε ποτέ το τζάκετ του, ακόμα και αν ήταν τύφλα στο μεθύσι δεν θα το ξεχνούσε. Αποκλείεται… Και αν, λέω αν, συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο Μ. θα έκανε τα πάντα για να το ξαναβρεί ή το τζάκετ θα επέστρεφε με κάποιον τρόπο μόνο του στον Μ. – έτσι συμβαίνει με τους ανθρώπους και τα αντικείμενα (ή τους ανθρώπους) που συνδέονται καρμικά: ακόμα και αν κάποια στιγμή χαθούν, ξαναβρίσκονται – κάπως – μην με ρωτήσετε πώς – δεν το έχω εξακριβώσει ακόμα.<br />Άραγε πώς απέκτησε το τζάκετ ο Μ.; Λαμβάνοντας υπόψη πως την τελευταία φορά που το είδα ήταν αρκετά φθαρμένο, υποθέτω ότι το έχει και το φορά εδώ και χρόνια. Δεδομένου μάλιστα του συναισθηματικού δεσμού που υπάρχει ανάμεσα στον κτήτορα και το κτήμα, εικάζω ότι είναι δώρο από κάποιο πολύ αγαπημένο του πρόσωπο, ας πούμε από την μητέρα ή την γιαγιά του, μάλλον σε μικρή ηλικία, όσο πήγαινε ακόμα σχολείο. Ενδέχεται μάλιστα στην αρχή το τζάκετ να ήταν σε σκούρα μπλε απόχρωση, η οποία με το πλύσιμο –άραγε να το έχει πλύνει ποτέ; – και τη χρήση κατέληξε σε αυτό το γαλάζιο, σχεδόν λευκό χρώμα – γαλάζιο του λευκού σύννεφου, θα το χαρακτήριζα.<br />Όπως με ενημέρωσε πρόσφατα ο Μ., το τζάκετ οδεύει σιγά σιγά προς την αποσύνθεση. Είμαι σίγουρη όμως πως δεν θα το πετάξει. Θα το φοράει μέχρι να λιώσει πάνω του – το ξέρω, τον φαντάζομαι. Και ύστερα, όταν πια θα μπάζει από παντού και ο Μ. θα αρπάξει κανένα κρυολόγημα εκεί στην Κέρκυρα, που το κρύο είναι σουβλερό λόγω της υγρασίας, τότε ίσως αποφασίσει να το απαρνηθεί. Θα οργανώσει μία μικρή πομπή αποτελούμενη από φίλους, που θα καταλήξει στην Σπιανάδα, όπου το τζάκετ θα ταφεί με ευλάβεια και τιμές. Κι όσοι αγάπησαν τον Μ. που φορούσε το νεκρό πλέον τζάκετ, θα κλάψουν με μαύρο δάκρυ. Διότι, κύριοι, το τζάκετ του Μ. δεν είναι ένα ρούχο, αλλά ένα σύμβολο. Είναι ένα σύμβολο της λιτότητας και της ολιγάρκειας, που θα έπρεπε να μας διακρίνει. Είναι μια κατακραυγή ενάντια στον καταναλωτισμό. Καλύτερα ένα τζάκετ που να το αγαπώ και να το φοράω μέχρι να λιώσει, παρά δέκα άχρηστα, παραπεταμένα μέσα στην ντουλάπα. Ένα και καλό. Ένα και αγαπημένο. Ένα και να κουβαλά πάνω του τα κρύα της Αγγλίας και την υγρασία της Κέρκυρας. Ένα και να το αγαπώ – μέχρι να λιώσει και αφότου λιώσει. Και να με έχουν ταυτίσει με αυτό. Και να λένε «το τζάκετ του Μ.»...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3096628628779429651?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-69247165607546203472010-01-11T13:30:00.000-08:002010-01-12T10:05:39.880-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0uaWHVZaII/AAAAAAAAACw/tDyKM1rDMrs/s1600-h/cup%2520of%2520tea.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 257px; FLOAT: left; HEIGHT: 349px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425599880814487682" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0uaWHVZaII/AAAAAAAAACw/tDyKM1rDMrs/s320/cup%2520of%2520tea.jpg" /></a> <span style="color:#ff6666;">Τις προάλλες, στην προσπάθειά μου να τελειώσω το «Υπόγειο» του Ντοστογιέφσκι – ναι, χρειάστηκε κάποια προσπάθεια για να το τελειώσω (ίσως να φταίει εν μέρει και η μετάφραση, αφού σε κάποια σημεία είχα την αίσθηση ότι ο μεταφραστής θα μπορούσε να μας διευκολύνει κάπως όντας λίγο πιο σαφής)… Αλλά, anyway, έπεσα πάνω σε μια σειρά από φράσεις που μου φάνηκαν άκρως ενδιαφέρουσες, καθώς συνοψίζουν κάποιες από τις βασικές αρχές τις κοσμοθεωρίας μου. Γράφει, λοιπόν, ο κ. Ντοστογιέφσκι:<br /><br />«Έχω ανάγκη από ησυχία. Πεντάρα δε θα ‘δινα για όλο το σύμπαν, φτάνει μόνο να μη με ενοχλούν. Αν μου έλεγαν τι προτιμάς, να χαθεί ο κόσμος ή να μην πάρεις το τσάι σου, θα απαντούσα: ας χαθεί ο κόσμος, φτάνει μονάχα να έχω πάντα το τσάι μου.»<br /><br />Αρχικά, το μοτίβο του τσαγιού διαποτίζει όλη μου τη ζωή: θυμάμαι να πίνω τσάι διαβάζοντας για τις πανελλήνιες, να έχω ένα θερμός με τσάι μέσα στην τσάντα μου όταν ήμουν στην Γερμανία (έπινα συνήθως όσο περίμενα το λεωφορείο στη στάση), να τρέχω στην «πηγή του τσαγιού» στο Κολωνάκι και να αγοράζω άπειρες γεύσεις. Θυμάμαι επίσης το αυστηρά μαύρο τσάι της περιόδου της Αγγλίας (γνωστό και ως “English Breakfast Tea”) και το τσάι για «καλό δέρμα» από τα Tescos. Θυμάμαι το τσάι σε πλαστικά κυπελάκια στη σχολή, τα φακελάκια που κουβαλούσα πάντα μέσα στην τσάντα μου, μήπως και βρεθώ κάπου που δεν θα υπάρχει (και με πιάσει κανένα στερητικό σύνδρομο και αρχίσω να χτυπιέμαι σαν το ψάρι). Τέλος, θυμάμαι ένα κουτί με διάφορα τσάγια, επιλεγμένα από εμένα, που είχα χαρίσει σε κάποιον ως μέγιστη ένδειξη της αγάπης και της αφοσίωσης μου σε αυτόν. Γιατί το τσάι είναι ένα κομμάτι τις ζωής μου. Δεν είναι ένα απλό ρόφημα. Είναι ένα σύμβολο.<br />Συμβολίζει την ηρεμία και την λεπτότητα. Η γεύση του είναι στυφή, αλλά ευχάριστη. Ανάλογα με την ποικιλία και τις προσμίξεις (φρούτα, κομμάτια λουλουδιών, μέλι, γάλα), το άρωμά του μπορεί να αποκτήσει εντελώς διαφορετική διάσταση, διαφορετικό χαρακτήρα: πιο παιχνιδιάρικο, πιο καλοκαιρινό, πιο χειμωνιάτικο, πιο σοβαρό. Είναι ένα ρόφημα ταπεινό και εκλεπτυσμένο, που ενώνει τα κοινωνικά στρώματα (σημ. της Αγγλίας), αφού το απολαμβάνουν όλοι εξίσου: από την βασίλισσα ως τον εργάτη (όπως συμβαίνει στην Ελλάδα με τον καφέ, ένα πράγμα…). Είναι ένα ρόφημα που ζεσταίνει τις κρύες μέρες και νύχτες, δροσίζει όμως και από την ζέστη. Ανακουφίζει τον πονεμένο λαιμό, κάνει καλό στον μεταβολισμό, περιέχει αντιοξειδωτικά και λοιπά και λοιπά και λοιπά.<br />Στις χώρες όπου είναι διαδεδομένο (π.χ. Αγγλία, Ιαπωνία) το τσάι περιβάλλεται από μια ολόκληρη ιεροτελεστία (βλ. αναλυτικά: http://www.rsc.org/pdf/pressoffice/2003/tea.pdf) με τελετουργικά εργαλεία, ακρίβεια στον χρόνο και τις αναλογίες, προσοχή, ευλάβεια. Η ιεροτελεστία αυτή το κάνει να μοιάζει πολύτιμο. Η ώρα της ημέρας που σερβίρεται το τσάι είναι αφιερωμένη στην περισυλλογή ή –το πολύ πολύ- στην χαλαρή κουβέντα.<br />Το τσάι, λοιπόν, είναι ο πρώτος άξονας της κοσμοθεωρίας στην οποία αναφέρθηκα πριν, είναι ένα κομβικό σημείο, μια βασική πράξη της ημέρας μου. Τελετουργικό δεν ακολουθώ: άλλοτε στο θερμός μου, άλλοτε σε ένα μεγάλο φλιτζάνι – αρκετό τσάι μέσα σε ένα φακελάκι (προτιμώ πλέον το χύμα, που το βάζω εγώ σε ειδικά φακελάκια – μοιάζει πιο «αγνό» από το συσκευασμένο), βραστό νερό και καμιά φορά λεμόνι (με γάλα δεν μου αρέσει – λένε κιόλας πως χάνει τις ευεργετικές του ιδιότητες όταν αναμειγνύεται με γάλα). Το φακελάκι δεν το αφαιρώ – προσθέτω κατά διαστήματα καινούργιο νερό, έτσι ώστε το πρώτο φλιτζάνι να έχει έντονη γεύση, διεγερτική, και τα επόμενα πιο ήπια, πιο ασθενή.<br />Ο δεύτερος άξονάς μου, τον οποίο εντόπισα στο απόσπασμα από το "Υπόγειο", είναι αυτός της απάθειας, που συνδυάζεται άψογα με την έμφυτη εσωστρέφειά μου. Περνάω φάσης έντονης και λιγότερο έντονης απάθειας. Υπάρχουν περίοδοι όπου «πεντάρα δε θα ‘δινα για όλο το σύμπαν, φτάνει μόνο να μη με ενοχλούν» και άλλες όπου ίσως να έδινα μία πεντάρα. Ανά φάσεις λοιπόν ενδιαφέρομαι για την τύχη του κόσμου και προβαίνω σε αξιέπαινες πράξεις όπως: ανακύκλωση της άχρηστης χαρτούρας που διαθέτω σε αφθονία στο σπίτι μου, καθώς και των πολυάριθμων μπουκαλιών κρασιού που αδειάζω σε εβδομαδιαία βάση. Επίσης, παρακολουθώ ειδήσεις, διαβάζω εφημερίδες, βλέπω ντοκιμαντέρ και συμμετέχω σε συζητήσεις για πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα (νομίζοντας και εγώ η ίδια ότι με ενδιαφέρουν πραγματικά). Τέλος, είμαι πολύ εξυπηρετική και συζητήσιμη, κάνοντας πολλές υποχωρίσεις και συμβιβασμούς.<br />Είναι και κάτι άλλες φάσεις όμως που τα χαρτιά και τα μπουκάλια καταλήγουν ανάκατα στο κάδο των σκουπιδιών και οι πολιτικοκοινωνικές συζητήσεις μου είναι εντελώς αδιάφορες, όπως ακριβώς και οτιδήποτε άλλο λαμβάνει χώρα γύρω μου. Τότε απλά αδιαφορώ. Μετατρέπομαι σε ένα απαθές όν, που ο μοναδικός τρόπος να του τραβήξεις την προσοχή είναι να του αφαιρέσεις το πολυαγαπημένο του τσάι. Τότε αντιδρώ – μόνο τότε: «Μη μου το τσάι τάραττε, σου λέω!». Κατά τα άλλα είμαι απολύτως αδιάφορη, σχεδόν αμίλητη και ενίοτε επιθετική – κυρίως όταν κάποιος επιδιώκει να διαταράξει την ησυχία μου και ιδίως όταν πρόκειται να διακόψει την ζωτικής σημασίας διαδικασία κατανάλωσης του τσαγιού μου. Τότε μαύρο φίδι που τον έφαγε.<br />Ευτυχώς για όλους, οι φάσεις αυτές στις οποίες το τσάι μου είναι το επίκεντρο της ύπαρξης μου διαρκούν λίγο... σε σχέση με την αιωνιότητα...<br /><span style="font-size:85%;">(εικόνα: <strong>Εγώ σε μερικά χρόνια</strong> / πηγή: <em>http://www.ideachampions.com</em>)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6924716560754620347?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-65469898021743927392010-01-11T08:27:00.000-08:002010-01-11T13:45:35.682-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0tTQAum21I/AAAAAAAAACo/qqbb7HH1CLA/s1600-h/santa_headstone.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 213px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425521710636391250" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0tTQAum21I/AAAAAAAAACo/qqbb7HH1CLA/s320/santa_headstone.jpg" /></a><br /><div><span style="color:#33ccff;">Κύριε Άγιε Βασίλη,<br />Μετά από τόσα χρόνια δεν σου απευθύνω πια τον λόγο αποκαλώντας σε «αγαπητό». Με κρέμασες φέτος, Άγιε... Δεν μου έφερες αυτά που σου ζήτησα…. Αντίθετα κάπου πήρε το αυτί μου ότι κάτι κωλόπαιδα ανταμείφθηκαν και με το παραπάνω. Ενώ εγώ, Άγιε, που ήμουν το καλύτερο κορίτσι; Τι πήρα; Μην σου πω τώρα τι πήρα γιατί σέβομαι την αγιοσύνη σου….<br />Με πρόδωσες φέτος, Άγιε, και αυτά εγώ δεν τα προσπερνάω έτσι εύκολα. Τόσο πολύ απελπίστηκα που άρχισα να πιστεύω ότι δεν υπάρχεις. Και έτσι θυμήθηκα μια ιστορία από το νηπιαγωγείο:<br />Είχα πάει εγώ λοιπόν στο νηπιαγωγείο ένα πρωί, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, και στο διάλειμμα πιάνω κουβέντα με ένα αγόρι από το δημοτικό. Και του λέω κάποια στιγμή πάνω στη συζήτηση: «Εμένα ο Άγιος Βασίλης θα μου φέρει φέτος την Σίντι-Γυμνάστρια και το σαλόνι την Μπάρμπι και τον Γκόγκο και…». Το αγόρι διέκοψε το ενθουσιώδες παραλήρημά μου, λέγοντάς μου: «Αφού δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης. Οι γονείς τα φέρουν τα δώρα…». Έμεινα εμβρόντητη. Δεν μπορούσε να το χωρέσει το μυαλό μου ότι ο πιο αγαπημένος μου απ’ όλους τους Αγίους δεν υπήρχε. Και όταν ήρθε η μάνα μου να με πάρει από το σχολείο, με το που την είδα, όρμισα πάνω της και άρχισα να χτυπιέμαι και να φωνάζω: «Ένα αγόρι από το δημοτικό μου είπε ότι ο Άγιος Βασίλης είναι ψέματα και ότι οι γονείς αγοράζουν τα δώρα στα παιδιά». Και τότε η μάνα μου, που πάντα μια καλή δικαιολογία έχει για όλα (σε αυτό της έμοιασα πολύ Άγιε) μου απαντάει: «Ψέματα σου είπε. Επειδή είναι κακό παιδί, ο Άγιος Βασίλης δεν πηγαίνει σπίτι του και έτσι αναγκάζονται οι γονείς του να του αγοράζουν τα δώρα». «Αααα…», της είπα με γουρλωμένα μάτια. Και την πίστεψα, Άγιε.<br />Και την πίστευα μέχρι φέτος που δεν ήρθες. Τι έπαθες, ρε Άγιε, φέτος; Τι άλλαξε; Τι φταίει; Η οικονομική κρίση σε χτύπησε και σένα και δεν είχες λεφτά για δώρα; Μήπως έπαθες λάστιχο στο δρόμο; Μήπως σου ψοφήσανε οι τάρανδοι; Μήπως σε σταμάτησαν στο τελωνείο; Μήπως σου ζήτησα πολλά; Μήπως δεν ήμουν όσο καλό κορίτσι νόμιζα;<br />Ό,τι και να έγινε εγώ θα σου δώσω μια τελευταία ευκαιρία. Και θα σου ζητήσω από φέτος το δώρο που θέλω για του χρόνου. Έτσι για να χεις αρκετό καιρό στη διάθεσή σου μήπως και τα καταφέρεις μέχρι να έρθει το 2011.<br />Άκου να δεις τι θέλω, Άγιε∙ θέλω κάτι πολύ εύκολο αυτή τη φορά: θέλω να αλλάξεις τους ανθρώπους. Επειδή πολύ με έχουν προβληματίσει τελευταία. Ειδικά οι πολύ έξυπνοι και οι πολύ ιδεολόγοι. Άχτι τους έχω, Άγιε – τ’ ακούς; Μπούχτισα πια. Λόγια λόγια λόγια και στο τέλος τίποτα – τζίφος. Και οι ιδεολογίες τους; Ιδέες σκέτες χωρίς αντίκρισμα. Κάτι λένε για σεβασμό και αλληλεγγύη, αλλά εγώ, Άγιε, δεν βλέπω να τα θέτουν σε εφαρμογή όλα αυτά. Ή μήπως περιμένουν να αλλάξουν πρώτα το σύστημα και μετά να φερθούν ανθρώπινα; Γιατί άμα δεν μπορούνε να τα πράξουνε τώρα αυτά που κηρύττουν –και μάλιστα σε μικρή κλίμακα, σε προσωπικό επίπεδο– ζήτω που καήκαμε, Άγιε. Θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε μετά…<br />Και οι άλλοι, Άγιε, οι πολύ έξυπνοι… Καλά κουμάσια είναι και αυτοί. Καθόλου δεν τους χωνεύω. Να σου πω κάτι βέβαια – και θέλω να μείνει μεταξύ μας: αυτούς δεν τους πάω καταρχάς επειδή τους ζηλεύω… Και ύστερα επειδή δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται κάποιοι να ναι τόσο μα τόσο φωτισμένοι και την ίδια στιγμή να μην είναι σε θέση να αποδείξουν την τόση εξυπνάδα τους. Και να τους ζητάς το πιο απλό και να σε αρχίζουν στις θεωρίες και τις παραπομπές.<br />Μα η ζωή δεν έχει παραπομπές και υποσημειώσεις, Άγιε. Ένα μεγάλο, συνεχές και αδιάλειπτο κείμενο είναι – θα έπρεπε να ναι. Και οι παραπομπές ξέρεις τι είναι; Είναι όλες εκείνες οι υπεκφυγές, οι όροι και τα παραθυράκια που φτιάχνουμε από τον φόβο μας. Η ζωή, Άγιε, θα έπρεπε να ναι ένα ξεκάθαρο, ενιαίο κείμενο, γραμμένο από πολλούς συγγραφείς, χωρίς καμία προσπάθεια παραπλάνησης ή εξαπάτησης κανενός από κανένα. Και μην με βάλεις να σου μιλήσω για τα πολιτικά και τα οικονομικά - αυτά είναι τα τελευταία κείμενα που θα γραφτούν ξεκάθαρα. Στο πα και πριν: όταν οι έξυπνοι και οι ιδεολόγοι δεν μπορούν να εφαρμόσουν την εξυπνάδα και την ιδεολογία τους στην καθημερινότητά τους, είτε είναι εντελώς ανίκανοι πρακτικά, είτε η εξυπνάδα και η ιδεολογία τους είναι αέρας κοπανιστός. Και στις δύο περιπτώσεις βέβαια το αποτέλεσμα είναι ισοδύναμο…<br />Άρχισα τις φιλοσοφίες Άγιε και θα νομίσεις ότι το παίζω και εγώ ξύπνια. Άσε που θα σε κουράσω πριν καν προλάβεις να μπεις στην διαδικασία να εκπληρώσεις την ευχή μου.<br />Γι’ αυτό σε αφήνω τώρα. Είναι αργά εξάλλου. Θα σου ξαναγράψω του χρόνου. Πρόσεξε καλά όμως: θα πιστέψω ξανά ότι υπάρχεις μονάχα αν μου πραγματοποιήσεις την ευχή – αυτός δεν είναι ο λόγος της ύπαρξής σου: να ικανοποιείς τις παιδικές επιθυμίες; Αλλιώς, να το ξέρεις, θα μπεις και συ στην μαύρη λίστα με τους ιδεολόγους και τους έξυπνους, που δεν μπορούν να αποδείξουν τον βασικό λόγο της ύπαρξης τους…<br />η 13-χρονη (πλέον, με το νέο έτος) Κ. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6546989802174392739?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-63660580958010388052010-01-11T07:44:00.000-08:002010-01-11T07:52:05.382-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0tHxCjz34I/AAAAAAAAACg/0Y5DyOyT5VY/s1600-h/light-bulb_460x276.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425509083924127618" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0tHxCjz34I/AAAAAAAAACg/0Y5DyOyT5VY/s320/light-bulb_460x276.jpg" /></a><br /><div><span style="color:#ffff99;">Μια φορά και έναν καιρό, παλιά, πολύ παλιά, σε μια χώρα όχι και τόσο μακρινή, ζούσε ένα κορίτσι που έπασχε από αϋπνία. Το κορίτσι αγαπούσε πολύ τα παραμύθια. Σ’ όλα όμως έβρισκε κάτι το παράλογο, κάτι που την εμπόδιζε να τα πιστέψει, να τα απολαύσει και να τα αφήσει να τη νανουρίσουν. Έτσι, η αγάπη της για ιστορίες έμενε για χρόνια ανικανοποίητη – όπως ακριβώς και η ανάγκη της για ύπνο – βαθύ, γαλήνιο ύπνο.<br />Όταν ήταν παιδί, της διάβαζαν συχνά τη Σταχτοπούτα. Στα δικά της τα μάτια, όμως, η Σταχτοπούτα δεν ήταν ηρωίδα∙ ήταν απλά ένα θύμα, μια δουλική προσωπικότητα που δεν μπόρεσε ποτέ να επαναστατήσει ενάντια στην κακιά μητριά και τις σκύλες ετεροθαλείς αδερφές. Μέχρι που ένα βράδυ πήγε σε ένα πάρτι, γνώρισε ένα ματσωμένο γκομενάκι –τον γνωστό και ως «πρίγκιπα»-, του το έπαιξε λίγο δύσκολη –«αχ, δεν μπορώ πήγε 12 η ώρα και πρέπει να φύγω»-, εκεινού του γυάλισε, την ψιλολυπήθηκε και αποφάσισε να την παντρευτεί για να τη γλιτώσει από τα βάσανά της - ναι, ναι, αυτά μαθαίνουν στα μικρά κορίτσια: ότι μια μέρα θα έρθει ένας πρίγκιπας και θα τα σώσει από τη μαύρη φτώχεια ή από τον δυνάστη πατέρα. Μα όχι, αυτό το παραμύθι δεν ταίριαζε στα γούστα του κοριτσιού.<br />Ύστερα, υπήρχαν παραμύθια όπως η Ωραία Κοιμωμένη και η Χιονάτη, στα οποία το μοτίβο του πρίγκιπα επαναλαμβανόταν, διανθισμένο με δηλητηριώδη μήλα, αδράχτια, άλογα, μάγισσες και τα ρέστα. Όμως και τούτα τα παραμύθια για εκείνης το γούστο και τη λογική δεν ήταν ικανοποιητικά: αν φας σάπιο μήλο έχεις προβλήματα με το γαστρεντερικό σου, δεν πέφτεις σε κώμα – και αν πέσεις σε κώμα δεν ξυπνάς με ένα φιλί. Αν τσιμπηθείς σε ένα αδράχτι ματώνεις, δεν συμπαρασύρεις σε λήθαργο όλο σου το βασίλειο – και αν το κάνεις, ένα φιλί και πάλι δεν μοιάζει αρκετό.<br />Έπειτα, ήταν το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα – άλλη πονεμένη ιστορία. «Γιατί να μην ψάξει να βρει μια δουλειά, να νοικιάσει μια γκαρσονιέρα, να αγοράσει και μια σόμπα να ζεστάνει το κοκαλάκι του;» αναρωτιόταν εκείνη. «’Η ας έβρισκε έναν πρίγκιπα, όπως βρήκαν οι άλλες. Σε κάθε παραμύθι θα έπρεπε να υπάρχει ένας πρίγκιπας – σωστά;»<br />Και η ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας όμως δεν πολυάρεσε στο κορίτσι. Θα πρέπει να ήταν πολύ ανόητη αυτή η Κοκκινοσκουφίτσα για να λοξοδρομήσει και πιάσει ψιλή κουβέντα με έναν άγνωστο λύκο. Και ύστερα, πάλι, η ανδρική παρέμβαση, με τη μορφή του καλού κυνηγού αυτή τη φορά, με το όπλο-φαλλικό σύμβολο, πολύ μπανάλ, βρε παιδί μου. Δεν μπορούσε, δηλαδή, ο «σωτήρας» έστω και για μια φορά να είναι γυναίκα;<br />Και η Ωραία και το Τέρας ή το παραμύθι με τον βάτραχο που μεταμορφώνεται σε πρίγκιπα – τι μας διδάσκουν αυτές οι ιστορίες; Μας διδάσκουν ότι, ενώ η γυναίκα οφείλει να είναι όμορφη, η εμφάνιση του άντρα δεν παίζει καθόλου ρόλο – αρκεί να έχει παλάτι ή να έχει τα φόντα να μετεξελιχθεί σε πρίγκιπα. (Εξάλλου, όταν θα τον φιλάς θα έχεις τα μάτια κλειστά – σωστά;)<br />Και τα άλλα τα παραμύθια όμως ήταν λίγο-πολύ προβληματικά: η Μικρή Γοργόνα είχε λέπια και βρωμούσε σαν ψάρι, η Γκρέτελ ήταν λαίμαργή –και είδε τι πήγε να πάθει-, η Ραπουνζέλ δεν ήξερε τι θα πει κομμώτρια και πάει λέγοντας.<br />Ξεφεύγοντας όμως από τα παραμύθια και περνώντας στην «κλασσική» εφηβική λογοτεχνία, η κατάσταση δεν βελτιώθηκε. Το κορίτσι δεν έβρισε καμία ιστορία που να το ικανοποιεί: οι Μικρές Κυρίες πάσχιζαν να καλοπαντρευτούν, μια ολόκληρη σειρά βιβλίων αφιερώνεται στον γάμο και τις γέννες της Πολυάννας («Η Πολυάννα Παντρεύεται», «Η Πολυάννα Μαμά» κ.λπ.), τα κορίτσια του Μάλορυ Τάουερς φοιτούν –επί έξι τόμους– σε ένα σχολείο προκειμένου να μάθουν πώς να γίνουν καλές σύζυγοι… και λοιπά και λοιπά και λοιπά...<br />Το κορίτσι, λοιπόν, δεν χωρούσε σε αυτά τα παραμύθια – ποτέ δεν τα πίστεψε και ποτέ δεν τα δέχτηκε – ποτέ του δεν θέλησε να τα μιμηθεί. Κακό του κεφαλιού της, θα μου πείτε. Είναι καλό να χεις ένα μπούσουλα στη ζωή. Να ξέρεις ότι έχεις έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να γίνεις σύζυγος και μάνα. Και από μικρό, μικρό κοριτσάκι θα έχεις ήδη εμπεδώσει καλά τον προορισμό σου –από τα παραμύθια, από τις διάφορες αφηγήσεις: ότι κάποια μέρα θα εμφανιστεί ένας πρίγκιπας πάνω σε ένα άσπρο άτι, θα σε σώσει από τη μιζέρια σου και θα σε έχει βασίλισσα. Ξέρεις όμως που χωλαίνει το πράγμα; Κανένα παραμύθι δεν τολμάει να μας πει τι έγινε μετά. Άντε και παντρεύτηκαν και βασίλεψαν και έκαναν πολλά παιδιά. Και μετά; «Ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», λέει. Και δεν είναι καθόλου τυχαία αυτή η φράση: εμείς ζήσαμε καλύτερα από εκείνους. Γιατί σε εκείνους κάτι έλειπε και δεν έζησαν τελικά και τόσο υπέροχα.<br />«Έλα πες: Στα πόσα χρόνια χώρισαν; Ποιο ήταν το ύψος της διατροφής; Ποιός κεράτωσε ποιόν; Πόσους τσακωμούς έριξαν; Πόσα δάκρυα; Πόση δυστυχία; Ή μήπως δεν υπάρχουν όλα αυτά και είναι ιδέα μου;», έλεγε το κορίτσι γελώντας ειρωνικά για τα παραμύθια που του πλάσαραν. «Μήπως αυτός που θα σε σώσει θα σε βυθίσει ύστερα σε μια χειρότερη μιζέρια;»<br />Και νιώθω σε αυτό το σημείο την ανάγκη να κάνω μια διευκρίνιση: ούτε φεμινίστρια ήταν, ούτε υπερ-ρομαντική. Απλά δεν άντεχε να νιώθει πως ένας πρίγκιπας, ένα παλάτι και μια άμαξα –με σύγχρονους όρους: ένας άντρας, ένα σπίτι και ένα αυτοκίνητο- ήταν αρκετά για να είναι ευτυχισμένη εις το διηνεκές. Όχι - κάτι έλειπε από όλες αυτές τις ιστορίες. Κάτι άυλο, κάτι που μάλλον περνά απαρατήρητο επειδή δεν έχει χρώμα, υφή, μυρωδιά και ήχο. Κάτι που, ακριβώς επειδή δεν έχει όλες αυτές τις ιδιότητες των υλικών αντικειμένων, αντέχει στον χρόνο: δεν ξεθωριάζει, δεν ξεφτίζει, δεν αλλοιώνεται η οσμή του και ο ήχος του δεν εξασθενεί, δεν χάνεται. Κάτι που μοιάζει να μην έχει αξία επειδή δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο αγοραπωλησίας – κι όμως αυτό το κάτι πρέπει να είναι τόσο πολύτιμο…<br />Ψάχνοντας να βρεί αυτό το μυστηριώδες κάτι, το κορίτσι ζητούσε από όποιον γνώριζε να της γράψει ένα παραμύθι∙ να εφεύρει μια νέα ιστορία και να της την διαβάσει κάποιο βράδυ για να αποκοιμηθεί. Κάποιος γέλασε και της είπε πως αυτό που ζητάει είναι εντελώς ανόητο. Κάποιος της είπε πως δεν έχει ταλέντο στο γράψιμο. Ένας τρίτος αντέγραψε μια ιστορία από ένα βιβλίο και προσποιήθηκε πως ήταν δική του. Κάποιος άλλος της είπε πως θα το κάνει, αλλά έφυγε νωρίς κάποιο βράδυ και δεν πρόλαβε. Και έτσι, χωρίς παραμύθι, οι νύχτες περνούσαν άυπνες. Και η απορία για αυτό το «κάτι», η επιθυμία για μια ιστορία που να είναι αληθινή, πειστική, έμεναν για χρόνια ανικανοποίητες.<br />Ώσπου μια μέρα, κάτω από το βάρος της κούρασης από τη χρόνια αϋπνία, αποφάσισε να γράψει η ίδια το παραμύθι. Και σε ένα χαρτί, που το βρήκαν μετά από χρόνια, ύστερα από τον θάνατό της, μέσα σε ένα συρτάρι, έγραψε τα εξής:<br /><em>«Μια φορά και έναν καιρό, παλιά, πολύ παλιά, σε μια χώρα όχι και τόσο μακρινή, ζούσε ένα άυπνο κορίτσι, που αγαπούσε πολύ τις ιστορίες. Ήταν σχεδόν χαρούμενο∙ σχεδόν γελούσε, σχεδόν κοιμόταν∙ είχε σχεδόν ό,τι ήθελε. Όμως κάτι έλειπε. Κάτι που θα κάλυπτε το κενό από το σχεδόν μέχρι το εντελώς και που θα έκανε το κορίτσι να κοιμηθεί επιτέλους κάποιο βράδυ ήσυχα, να δει ένα γλυκό όνειρο και να ξυπνήσει εντελώς χαρούμενο – δηλαδή ευτυχισμένο.<br />Και έτσι περνούσε ο καιρός - μισογελώντας, μισοκλαίγοντας, μισοαγαπώντας, μισοί έρωτες, ανολοκλήρωτοι, μισές ιστορίες, καμία με καλό τέλος.<br />Ώσπου ένα βράδυ, κάπου ανάμεσα στο τέταρτο και το πέμπτο ποτό, το κορίτσι γνώρισε ένα αγόρι που είχε τη θέληση και την ικανότητα να γράψει ένα παραμύθι για εκείνη. Και μια νύχτα, κρατώντας τη στην αγκαλιά του, της το διάβασε. Και τότε το κορίτσι ακούμπησε το κεφάλι του μέσα στα χέρια του αγοριού και κοιμήθηκε έναν ύπνο βαθύ και ήρεμο, που όμοιό του δεν είχε ξανακάνει ποτέ. Και λυτρώθηκε. Το βράδυ εκείνο κοιμήθηκε όλους τους ύπνους που της είχαν στερήσει ή δεν της είχαν χαρίσει ποτέ. Και ξύπνησε ευτυχισμένη.<br />Το αγόρι δεν ήταν πρίγκιπας. Τα μάτια του όμως ήταν μεγάλα και καθαρά∙ ακτινοβολούσαν ένα ζεστό φως, που όμοιό τους δεν είχε ποτέ ξαναδεί. Και τον αγάπησε. Και δεν την ένοιαξε ούτε στιγμή που ήταν άνεργος, που δεν είχε άλογο, δεν είχε αυτοκίνητο, δεν είχε λεφτά, δεν είχε προοπτική. Δεν την ένοιαξε. Αρκεί που τα μάτια του ήταν λαμπερά, διαυγή - τόσο διαυγή που κάπου-κάπου έβλεπε τις σκέψεις να τρέχουν πέρα-δώθε μέσα στο μυαλό του. Τα χέρια του δεν ήταν απαλά, πριγκιπικά – όμως η αγκαλιά του ήταν ζεστή, ασφαλής. Και η ασφάλεια αυτή δεν ήταν αντίδοτο σε κάποια ανασφάλεια, ούτε φάρμακο για κάποια φοβία, ούτε ήταν απλή ανάγκη για συντροφικότητα, ούτε συνήθεια, ούτε αδράνεια. Ήταν ενέργεια. Ήταν αμφίδρομη ροή ενέργειας. Ήταν σαν ένα ηλεκτρικό κύκλωμα με δύο λαμπάκια, που όταν το διαπερνούσε το ρεύμα τα λαμπάκια άναβαν, φώτιζαν, ακτινοβολούσαν, και τα δύο μαζί, κανένα χωρίς το άλλο. Επειδή στις φλέβες τους έτρεχε το ίδιο ρεύμα.<br />Και η μπαταρία που τους τροφοδοτούσε, κατά ένα περίεργο τρόπο, δεν εξαντλήθηκε ποτέ. Ήταν επαναφορτιζόμενη, βλέπετε. Και ήξεραν τον τρόπο να την γεμίσουν ξανά κάθε φορά που έμοιαζε να εξασθενεί.<br />Και έτσι περάσαν τα χρόνια. Δεν παντρεύτηκαν ποτέ – θα ήταν μια περιττή κίνηση για δύο λαμπάκια ενός κυκλώματος, που τα διατρέχει το ίδιο ρεύμα – αυτό και μόνο είναι αρκετό – δεν έχουν ανάγκη κανένα άλλο δέσιμο.<br />Έκαναν παιδιά, τα μεγάλωσαν, έκαναν ταξίδια μαζί, περιπέτειες, κοινές εμπειρίες, κοινές εικόνες, κοινές επιθυμίες. Όλα από κοινού. Ξεπέρασαν τους εαυτούς τους. Και κέρδισαν. Κέρδισαν πολλά. Γιατί πήραν και έδωσαν. Τροφοδότησαν και τροφοδοτήθηκαν. Εκτίμησαν ο ένας τον άλλον, αγαπήθηκαν, ένιωσαν, μοιράστηκαν, κοίταξαν ο ένας μέσα από τα διάφανα μάτια του άλλου και άφησαν την ηλεκτρική ενέργεια να τρέξει στις φλέβες τους. Δεν φοβήθηκαν ούτε λεπτό τον κίνδυνο ηλεκτροπληξίας. Δεν νοιάστηκαν ποτέ για το τι θα πει ο κόσμος. Δεν νοιάστηκαν ούτε για τα όσα τους έλειψαν. Μόνο χάρηκαν για εκείνα που είχαν. Για τα όσα δημιούργησαν. Γιατί ήταν πολύ δημιουργικοί: είχαν φτιάξει κάτι που όλοι το ζήλευαν.<br />Και δεν θα σας πω ότι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Θα σας πω ότι πέθαναν καλά – αυτό είναι ίσως πιο σημαντικό. Πέθαναν ευτυχισμένοι, πολύ ευτυχισμένοι.»<br /></em>Αυτά έγραψε σε εκείνο το χαρτί. Και εκείνοι που το βρήκαν ήλπισαν να ζήσουν και να πεθάνουν το ίδιο ευτυχισμένοι. Και να νιώσουν κάποια στιγμή αυτή την ηλεκτρική ενέργεια, για την οποία είχαν διαβάσει, να κυλά στις φλέβες τους. Και να λάμψουν σαν μικρά, χριστουγεννιάτικα λαμπάκια. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-6366058095801038805?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-58909155340153579182010-01-10T17:05:00.000-08:002010-01-10T17:19:11.536-08:00<span style="color:#ff6666;"></span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0p7h1WZGSI/AAAAAAAAAB4/Z8bK_p_-xUU/s1600-h/Letter-to-Santa-Claus.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 257px; DISPLAY: block; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425284522308081954" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/S0p7h1WZGSI/AAAAAAAAAB4/Z8bK_p_-xUU/s320/Letter-to-Santa-Claus.jpg" /></a><span style="color:#ff6666;"> (postalheritage.org.uk)</span><span style="color:#ff0000;"> </span><br /><p><span style="color:#ff0000;"><span style="color:#ff6666;">Αγαπητέ κύριε Άγιε Βασίλη,<br />Ξέρω ότι το πρόγραμμά σας είναι αρκετά φορτωμένο, αλλά πιστεύω ότι κάπως θα τα βολέψετε και με το δικό μου το γράμμα. Φέτος ήμουν πολύ καλό κορίτσι – αυτό είναι γεγονός – ρωτήστε όποιον θέλετε. Δια τούτο, νομίζω πως θα ήταν σωστό και δίκαιο να εκπληρώσετε ειδικά τις δικές μου επιθυμίες, με προτεραιότητα έναντι των επιθυμιών των άλλων παιδιών, που δεν ήταν καλά.<br />Θα ήθελα λοιπόν να κατασκευάσετε στο εργαστήριό σας και να μου φέρετε ως δώρο έναν αυτόματο μηχανισμό ορθής επίλυσης προβλημάτων παντός τύπου. Έναν μηχανισμό δηλαδή που να εφαρμόζεται πάνω σε ένα πρόβλημα και να το λύνει χωρίς καμία προσπάθεια από την πλευρά του χρήστη – και μάλιστα να το λύνει με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο, οδηγώντας στο βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα, καταναλώνοντας τη μικρότερη δυνατή ποσότητα ενέργειας – για οικολογικούς λόγους. Ξέρετε, ένας τέτοιος μηχανισμός θα μου φαινόταν εξαιρετικά χρήσιμος, καθώς παρατηρώ ότι μεγαλώνοντας τα προβλήματα γίνονται όλο και πιο σύνθετα και το απλοϊκό, παιδικό ακόμα μυαλό μου αδυνατεί να τα συλλάβει και να τα αντιμετωπίσει σωστά. Και έτσι οδηγούμαι συχνά-πυκνά σε αδιέξοδα.<br />Επιπλέον, θα ήθελα έναν μηχανισμό διαγραφής ευχάριστων αναμνήσεων του παρελθόντος, που δεν πρόκειται να επαναληφθούν στο μέλλον – δηλαδή έναν μηχανισμό που να εξουδετερώνει την λύπη που προκαλεί αυτή η διαπίστωση. Οι κακές αναμνήσεις δεν με ενοχλούν – αντίθετα μου υπενθυμίζουν διαρκώς τι καλά που είναι όλα τώρα και πόσο χαρούμενη θα έπρεπε να είμαι που τα γεγονότα αυτά είναι πλέον μονάχα αναμνήσεις. Τις μάταια ευχάριστες αναμνήσεις όμως δεν τις θέλω. Θα ήθελα λοιπόν μία ειδική μηχανική γόμα που να σβήνει επιλεκτικά τις αναμνήσεις – ειδικά εκείνες που είναι γραμμένες με στυλό και δεν ξεθωριάζουν τόσο εύκολα όσο εκείνες που είναι γραμμένες με μολύβι.<br />Τέλος, θα ήθελα ηρεμία και ισορροπία σε προσωπικό, αλλά και διεθνές επίπεδο. Θα ήθελα τα παιδάκια που πεινάνε να αποκτήσουν επιτέλους φαγητό, οι άνθρωποι να σταματήσουν να πεθαίνουν από αθεράπευτες ασθένειες, να σταματήσουν να κλέβουν και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο, να σταματήσουν να λένε ψέματα και να είναι εγωιστές και αρχίσουν να αναζητούν τη χαρά στα λίγα – όχι στα πολλά – στα πολλά δεν έχει χαρά – στα πολλά έχει λύπη. Τέλος-τέλος, θα ήθελα ο καθένας να πάρει τελικά αυτό που το αξίζει, ό,τι και αν είναι αυτό στην τελική – απλά να το πάρει. Για λόγους ορθής λειτουργίας του σύμπαντος.<br />Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων.<br />η 12-χρονη Κ.</span> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-5890915534015357918?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-26766551632905372522009-11-21T10:27:00.000-08:002010-01-10T17:23:45.310-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/Swgxt5V11hI/AAAAAAAAABw/O3N-XAzeyYI/s1600/l_a975a66ee494ffe2778d1675ed46f7fd.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 155px; DISPLAY: block; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406626017214584338" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/Swgxt5V11hI/AAAAAAAAABw/O3N-XAzeyYI/s200/l_a975a66ee494ffe2778d1675ed46f7fd.jpg" /></a><br /><div><span style="color:#ffcc99;">Σήμερα το πρωί ξύπνησα με μια ακατάσχετη ανάγκη για μια αγκαλιά. Τίποτα παραπάνω. Μια αγκαλιά από κάποιον. Ένα χάδι στα μαλλιά, στην πλάτη. Μάταια όμως. Δεν ήταν κανείς δίπλα μου να με αγκαλιάσει. Τύλιξα τα χέρια μου γύρω από το σώμα μου και προσποιήθηκα πως κάποιος με κρατά στην αγκαλιά του. Μάταια και πάλι. Μου ήταν αδύνατον να πιστέψω την αυταπάτη που είχα στήσει στον εαυτό μου. Ήμουν μόνη μου στο κρεβάτι - ολομόναχη. Και εκείνα τα χέρια που με αγκάλιαζαν δεν ήταν παρά τα δικά μου.<br />Σκέφτηκα τότε πως ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Με τα δικά μου χέρια μπορώ να αγκαλιάζω τον εαυτό μου όποτε θέλω, κάθε φορά που νιώθω πως το χρειάζομαι. Δεν θα χρειαζόταν πια να ζητάω, να περιμένω, να θυμώνω για την αγκαλιά που δεν θα είχα. Η δική μου αγκαλιά θα </span><a href="http://1.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/SwgxYinY9DI/AAAAAAAAABo/yq71OAVR7o0/s1600/l_a975a66ee494ffe2778d1675ed46f7fd.jpg"></a><span style="color:#ffcc99;">ήταν πάντα εκεί - πιο τρυφερή, πιο ασφαλής, πιο έτοιμη από οποιαδήποτε άλλη αγκαλιά… </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-2676655163290537252?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-34490415945395552562009-11-19T10:48:00.001-08:002009-11-19T10:53:26.918-08:00<a href="http://www.babble.com/CS/blogs/strollerderby/peanut.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 174px; CURSOR: hand; HEIGHT: 238px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.babble.com/CS/blogs/strollerderby/peanut.jpg" border="0" /></a><br /><div><div><div>Some peanuts leave us with a bad taste...<br />Just like some people...</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3449041594539555256?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-36206027985207534992009-11-18T13:41:00.000-08:002009-11-21T10:34:21.788-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/SwRqhYEqwQI/AAAAAAAAABg/3tvbrav7_7Q/s1600/perty.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405562574381695234" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 210px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/SwRqhYEqwQI/AAAAAAAAABg/3tvbrav7_7Q/s200/perty.jpg" border="0" /></a> <span style="font-family:trebuchet ms;"><span style="color:#ffff99;">Θέλω στο εξής η ζωή μου να κυλά ήρεμα, όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα. Ήταν αρκετές οι "ωδίνες" του τελευταίου διαστήματος. Και τα προβλήματα. Και οι προβληματισμοί.<br />Δεν θέλω πολλές πολλές σκέψεις. Ούτε προβλήματα. Θέλω ηρεμία. Θέλω αδράνεια. Θέλω σιωπή. Θέλω λίγα πράγματα και ουσιαστικά. Θέλω λιτότητα. Θέλω ειρήνη – στο μυαλό, στην ψυχή, στην καρδιά.<br />Δεν θέλω αλλά τεχνητά προβλήματα. Δεν θέλω άλλο πόνο – ούτε στο μυαλό, ούτε στην ψυχή, ούτε στην καρδιά. Δεν θέλω πολλά λόγια – είναι φτώχια και συχνά καταλήγουν στη γελοιότητα. Δεν θέλω ούτε πολλές κινήσεις. Θέλω οι κινήσεις να είναι λίγες και αρμονικές – θέλω σχεδόν ακινησία. Δεν θέλω να παγώσει ο χρόνος – θέλω απλά να κινείται αργά, απλά. Θέλω οι φωνές και οι χειρονομίες να είναι σιγανές, βραδείς.<br />Θέλω λίγα συναισθήματα – απλά. Γιατί τα πολυσύνθετα είναι κούφια συνήθως. Είναι σαν τα πομπώδη λόγια, που καλύπτουν την άγνοια και τη σύγχυσή μας. Έτσι είναι τα περίπλοκα συναισθήματα – κουκουλώνουν το κενό.<br />Θέλω να αγαπάω σαν παιδί. Και θέλω η αγάπη να μην είναι οδηγός, αλλά συνοδοιπόρος. Θέλω μια αγάπη απλή. Αθώα.</span> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3620602798520753499?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8411774019818210277.post-33657699556693858442009-11-18T09:56:00.000-08:002010-01-11T11:32:33.858-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/SwQ3qd6rAbI/AAAAAAAAABY/wjbXVyAO5OE/s1600/S6302349.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405506655476187570" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_5Jbs9E354G4/SwQ3qd6rAbI/AAAAAAAAABY/wjbXVyAO5OE/s320/S6302349.JPG" /></a><br /><div><span style="font-family:trebuchet ms;color:#ccffff;">Κάποτε αγάπησα κάποιον τόσο πολύ που μου αρκούσε να τον κοιτώ από το παράθυρό μου οκτώ καλοκαίρια. Και τους χειμώνες, που ήμασταν μακριά, τον σκεφτόμουν. Και τον αγαπούσα όλο και πιο πολύ. Και τον έφερνα όλο και πιο κοντά μου. Ώσπου τελικά, ένα βράδυ τον κρατούσα στην αγκαλιά μου. Αλλά κατάλαβα τότε πως αυτά που μας χώριζαν ήταν πιο πολλά από εκείνα που μας ένωναν. Και πως το ταξίδι που ήθελε να κάνει ήταν μοναχικό. Αντίο.<br />Κάποτε έκανα ένα ταξίδι για να βρω κάποιον που δεν γνώριζα καν. Και τον βρήκα. Αλλά δεν τον γνώρισα ποτέ.<br />Κάποτε ήθελα να κάνω κάποιον ευτυχισμένο. Τον αγαπούσα και νόμιζα πως μ’ αγαπούσε και εκείνος. Ήθελε, λέει, να νιώθει ελεύθερος. Λες και η αγάπη που του έδινα τον φυλάκιζε, τον καταπίεζε. Του ζήτησαν να πάρει πίσω το μπλουζάκι μου και να μου το φέρει ξανά την επόμενη μέρα. Αλλά δεν το έκανε. Τον άφησα να φύγει, μήπως και η ελευθερία που τόσο ζητούσε τον έκανε να γυρίσει πίσω. Αλλά τελικά τον έκανε να πετάξει μακριά.<br />Κάποτε κοιμόμουν με κάποιον που με φόβιζε. Ένα βράδυ έβαλα τα κλάματα.<br />Κάποτε ξυπνούσα με κάποιον που μου έλεγε πως μοιάζω με «γατί»…<br />Κάποτε γελούσα με κάποιον ως τις 6 η ώρα το πρωί. Ύστερα πήγε σπίτι του και εγώ έπεσα για ύπνο.<br />Κάποτε αγαπούσα κάποιον που παίζαμε όταν ήμασταν παιδία. Μετά άρχισε να με καταπιέζει, τον πλήγωσα, τον κορόιδεψα, με έβρισε, χτύπησα το κεφάλι μου στον τοίχο, έφυγα και τώρα πια δεν μιλάμε καν. Τότε με αποκάλεσε πουτάνα – την «μεγαλύτερη πουτάνα στον κόσμο» συγκεκριμένα. Μετά από δύο χρόνια είπε σε κάποιον ότι είμαι «βλαμμένη» – κοίτα να δεις πως απαλύνεται ο θυμός!<br />Κάποτε ερωτεύτηκα κάποιον που του άρεσε ο Κλιμτ και ο Μπάροουζ. Και περούσαμε την ώρα μας στον λόφο του Φιλοπάππου μιλώντας για πίνακες, εκθέσεις και βιβλία. Νόμιζα πως είχα βρει κάποιον ξεχωριστό. Αλλά είχα βρει έναν ακόμη ίδιο.<br />«Τελικά, έχεις κοπέλα;», τον ρώτησα καθισμένη πάνω στα πόδια του. «Ναι… δηλαδή όχι», μου απάντησε με το κεφάλι στραμμένο αλλού. Σε ευχαριστώ, ήσουν σαφής.<br />Κάποτε κάποιος με ρώτησε αν θέλω να βγούμε στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο. Γάλλος – παρλαπίπας και φανατικός καπνιστής. Το ένα τσιγάρο έγινε δύο, τα δύο τρία και ούτω καθεξής. Την επομένη το πρωί, στον καφέ, μου είπε ότι έχει κοπέλα, που σπουδάζει στον Καναδά. Και πως συγκατοικούν. Και πως η μπλούζα που φορούσα ήταν δική της. Με αηδίασε. Ήπια τον καφέ της παρηγοριάς και την έκανα «αλά γαλλικά».<br />Κάποτε φίλησα κάποιον που δεν θυμάμαι καν πως τον λένε. Ούτε τι ήθελα από εκείνον. Ούτε τι ήθελε εκείνος από εμένα – ίσως όλα έγιναν απλά για ένα φιλί.<br />Κάποτε τα είχα με κάποιον που οι γονείς μου δεν τον ήθελαν επειδή είχε πολλά τατουάζ.<br />Κάποτε γύρισα σπίτι μεθυσμένη και είπα στη μάνα μου ότι αποφάσισα να παντρευτώ. Το επόμενο πρωί το είχα ήδη ξεχάσει.<br />Κάποτε ερωτευόμουν με την καρδιά, μετά έμαθα να αγαπάω με το μυαλό. Και ύστερα; Πως αγαπούν ύστερα. «Ύστερα αγαπούν από συμφέρον.»<br /><br />Κάποτε παίζαμε κρυφτό. Ακόμα παίζουμε. Αλλά είμαστε τόσο ανόητοι που κρυβόμαστε πίσω από τα δάχτυλά μας.<br />Και παίζαμε και κυνηγητό κάποτε. Και εξακολουθούμε να παίζουμε. Αλλά με άλλους όρους και με άλλες συνέπειες.<br />Κάποτε επίσης παίζαμε μήλα. Πετούσαμε ο ένας το μπαλάκι στον άλλο. Έτσι δεν κάνουμε και τώρα;<br />Κάποτε παίζαμε τον γιατρό. Ντυμένοι. Τώρα γυμνοί. Τότε στις πεζούλες στην πλατεία του χωριού. Τώρα σε ένα κρεβάτι.<br />Κάποτε παίζαμε χαλασμένο τηλέφωνο. Μασούσαμε τα λόγια μας για να μην μας καταλάβουν οι άλλοι. Τι σύμπτωση! – αυτό ακριβώς δεν κάνουμε και τώρα;<br /><br />Κάποτε ήμασταν παιδία. Και είμαστε ακόμα. Και παίζουμε παιχνίδια. Δεν μπορούμε να μεγαλώσουμε; – αναρωτιέμαι κάποιες φορές. Και αφού επιλέγουμε να μείνουμε παιδιά, γιατί δεν αγαπάμε σαν παιδία, με μια αγάπη απλή, καθαρή. Γιατί υποβάλλουμε την αγάπη σε βασανιστήρια; Γιατί τη νοθεύουμε με άλλα συναισθήματα, όπως φοβίες και εγωισμούς; Γιατί τα λέω όλα αυτά;<br /><br />Και λένε μετά ορισμένοι ότι οι γονείς και τα σχολεία θα έπρεπε να μας μαθαίνουν περισσότερα για το σεξ. Όχι, για το σεξ ξέρουμε ήδη αρκετά. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι τι είναι αυτό που νιώθουμε, αυτό που θέλουμε. Φτάνει λοιπόν κάποτε μια μέρα που κάποιος κάπου λέει σε κάποιον άλλο ότι δεν ξέρει τι θέλει και ότι νιώθει αμηχανία. Τι έκπληξη!<br />Και υπάρχουν δύο οδοί – μπανάλ, το ξέρω. Η μία, η εύκολη, είναι να τραπείς σε άτακτη φυγή τύπου «Οκτώβριος 2009». Καταπληκτική περίπτωση, μοναδική στο είδος της. Ο εχθρός έμεινε με ανοιχτό το στόμα.<br />Η άλλη, η δύσκολη, είναι να μείνεις εκεί και να προσπαθήσεις. Γιατί έτσι και αλλιώς υπάρχει κάτι στην ζωή που να ναι εύκολο και μην χρειάζεται να παλέψεις για αυτό; Δεν νομίζω. Έχω την αίσθηση ότι όλα πονάνε και είναι δύσκολα – τουλάχιστον, όπως λέει και το τραγούδι, όσα αξίζουν. Με τα άλλα δεν ασχολούμαστε.<br /><br />Κάποτε, λοιπόν, ζούσα σε ένα μέρος, μετά σε δύο, ύστερα σε τρία. Ξέρεις πως είναι το σώμα να είναι εδώ και η ψυχή, το μυαλό, αλλού; Είναι μαγικό. Νιώθεις σαν να είσαι δύο άνθρωποι.<br />Κάποτε φοβόμουν τα αεροπλάνα. Και τώρα τα φοβάμαι, η ανάγκη για φυγή όμως είναι πιο έντονη. Πάντα ήθελα να φύγω. Μία φορά θέλησα να μείνω. Έκατσα σε ένα μέρος για κάμποσο διάστημα – μετά με έδιωξαν.<br />Οπότε πακετάρω ξανά και φεύγω.<br />Κάποτε θέλω να πάω στην Ολλανδία με την Ειρήνη και να καπνίσουμε τις τουλίπες φορώντας ξύλινα σαμπό κάτω από έναν ανεμόμυλο.<br />Κάποτε θέλω να πάω ξανά στην Πορτοκαλία –έτσι την έλεγα μικρή- και να νιώσω ξανά εκείνη την αίσθηση του παραμυθιού που επικρατεί σε αυτή την μαγεμένη χώρα.<br />Θα θελα κάποτε να ξαναβρεθώ και στο Παρίσι – είχαμε περάσει τόσο όμορφα, τόσο γλυκά. Θυμάμαι ακόμα πώς τρέμανε τα πόδια μου εκείνο το βράδυ…<br />Θέλω ένα ζευγάρι πλατφόρμες nine west και ένα φορεμα Miu Miu που είδα σε ένα περιοδικό. Θέλω να είναι πάντα καλοκαίρι και να έχει ήλιο. Ο ήλιος μας κάνει χαρούμενους. Θέλω ένα ολόσωμο μαγιό και ένα ζευγάρι heart-shaped glasses. Θέλω ένα χρυσόψαρο. Υπόσχομαι πως δεν θα το φυλακίσω μέσα σε γυάλα. Θα το αφήσω να κολυμπάει ελεύθερο στον Νέκαρ. Ίσως να εκτιμήσει την κίνηση μου και να γυρνάει που και που πίσω σε μένα. Θέλω και άλλη μια μπύρα και έναν καπνό drum λευκό, γιατί εδώ που είμαι δεν πουλάνε.<br /><br /><br />Υ.Γ. Κοίτα να δεις που με μερικές προσθήκες, αυτό που είχε γραφτεί δύο χρόνια πριν, είναι ξανά επίκαιρο. Και κοίτα να δεις πώς επαναλαμβάνεται η ιστορία. Και κοίτα που είμαι ίδια και που έχω τις ίδιες ανάγκες και τις ίδιες επιθυμίες και που κάνω τις ίδιες σκέψεις και που γνωρίζω ξανά και ξανά τους «ίδιους» ανθρώπους. Και που όσο τους γνωρίζω ξανά τους μαθαίνω καλύτερα. Και πλέον δεν τους φοβάμαι. Γιατί τους γνωρίζω καλά. Και αντί να κλαίω για τα κλειστά τα μάτια και τα βουβά τα στόματά τους, γελάω. Και αντί να θυμώνω για τις ασυναρτησίες τους, τραγουδώ. Και αντί να φοβάμαι να αγαπήσω μετά από όλες αυτές τις περιπέτειες και τα λάθη, τώρα νιώθω ακόμα πιο ικανή. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8411774019818210277-3365769955669385844?l=metoutakaimekeina.blogspot.com' alt='' /></div>Me Toutahttp://www.blogger.com/profile/18331156862966934628noreply@blogger.com0